Η ψυχή που μελετά ακατάπαυστα κάθε ημέρα το λόγο του Κυρίου, συνηθίζει και στον ύπνο να προσκολάται σε αυτά τα νοήματα.

(Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Ιερείς κατά παραγγελίαν...

Οι Ενάρετοι Κληρικοί και οι Κληρικοί που θέλουν κάποιοι χριστιανοί.

Το μεγαλύτερο μέρος της κακοδαιμονίας που μαστίζει την εκκλησιαστική μας ζωή σήμερα οφείλεται στη διαστροφή της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, που είχε σαν συνέπεια τη διαστροφή του ήθους του λαού μας. Σαν αποτέλεσμα αυτής της διαστροφής, το τωρινό μας ήθος είναι έκφραση μιας θρησκευτικής παραδόσεως ξένης και συχνά αντίθετης προς τη δική μας εκκλησιαστική παράδοση.

Μία περιοχή της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως, της οποίας η διαστροφή έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη σημερινή κακοδαιμονία της εκκλησιαστικής μας ζωής, είναι η περί ιερωσύνης διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

Οι μισσιονάριοι, που έδρασαν πριν και μετά την Επανάσταση στο χώρο μας, σαν γνήσιοι προτεστάντες, πίστευαν ότι η προσφορά του κληρικού εξαρτάται αποκλειστικά από τις προσωπικές του ικανότητες. Με άλλα λόγια και σ’ αυτό το θέμα εφήρμοζαν, και συνεχίζουν βέβαια να εφαρμόζουν, τις ανθρωποκεντρικές τους πεποιθήσεις, που σε τελική ανάλυση είναι έκφραση μιας στυγνής ειδωλολατρίας, αφού καταργούν ουσιαστικά το Θεό και τον υποκαθιστούν με τον άνθρωπο.

Με βάση πάντως αυτές τις αντιλήψεις τους, οι προτεστάντες μισσιονάριοι, μετρούσαν την προσφορά των κληρικών με το μέτρο των προσωπικών τους ανθρωπίνων επιτευγμάτων, όπως η διαλεκτική σοφία, η εξωτερική ευσέβεια και πολύ συχνά η αγγλοσαξονική ευπρέπεια, που στο δικό τους σύστημα αξιών είχε πρωτεύουσα θέση.

Οι αντιλήψεις αυτές των προτεσταντών μισσιοναρίων επηρέασαν βαθειά το ήθος του λαού μας, επειδή κυρίως τις αποδέχτηκαν με φανατισμό οι διανοούμενοί μας. Αυτοί άρχισαν να ντρέπονται για τους κληρικούς μας που δεν μιλούσαν με το «σεις» και με το «σας», που έτρωγαν σκόρδο, που δεν χρησιμοποιούσαν το «μανδάμ» όταν απευθύνοντο στις... κυρίες και, προπαντός, που δεν ήξεραν να χρησιμοποιούν τη μάσκα της αγγλοσαξονικής ευπρέπειας για να κρύβουν την ανθρώπινή τους κατάντια.

Οι αντιλήψεις αυτές, που επιβάλλουν στην ανθρώπινη εμπειρία μία ολότελα ανυποψίαστη ειδωλολατρία, διαμόρφωσαν το ήθος μας έτσι, που τώρα οι πιο πολλοί από μας να έχουμε χάσει κάθε ελπίδα, επειδή τα είδωλα πια δεν πείθουν, και μερικοί «ευσεβείς» να αναζητούμε ακόμη κάποιον «καλό κληρικό» που κάνει «καλή λειτουργία», «καλό ευχέλαιο» ή που είναι «ενάρετος», για να βεβαιωθούμε ότι δεν έχουν χαθεί όλα και να αισθανθούμε ανακούφιση.

Μάλιστα, για την καλλιέργεια αυτού του κλίματος εδημιουργήθη ένα ολόκληρο κίνημα, που διέθετε, και ακόμη διαθέτει, διαπρεπείς και φλογερούς προφήτες, που, ευχαριστημένοι οι ίδιοι που περιελαμβάνοντο ή που περιλαμβάνονται στη χορεία των «καλών», προσέφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν με... ταπεινή αυταρέσκεια τον εαυτό τους, για να τον λατρέψουν τα πλήθη και εκφράζουν την ασυγκράτητη αποστροφή τους για όλους αυτούς, τους... ανάξιους κληρικούς, που η ύπαρξή τους αμαυρώνει τη λάμψη της δικής τους υπεροχής.

Η σωτηρία μας δεν οφείλεται ασφαλώς ούτε στα ανθρώπινα ούτε στους ανθρώπους. Τη Βασιλεία του Θεού τη δημιούργησε ο Θεός και Εκείνος την προσφέρει στον άνθρωπο. Δεν τη δημιουργεί και δεν την προσφέρει σ’ αυτόν ο κληρικός. Όμως ο κληρικός μπορεί να διευκολύνει ή να παρεμποδίσει την είσοδό του σ’ αυτήν, όπως έκαναν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι στους οποίους έλεγε ο Χριστός: «Κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων, υμείς γαρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθείν» (Ματθ. 23,14).

Είναι επίσης γεγονός πως οι κληρικοί μπορούν περιστατικά να δυσχεράνουν την επικοινωνία μας με το Θεό, πως μπορούν να παρεμβληθούν ανάμεσα σε μας και σε Εκείνον, τόσο με την κακία τους όσο και με την «αρετή» τους.

Μάλιστα αν η κακία του κληρικού μπορεί να μας κρύψει περιστατικά τη θέα του Θεού, η «αρετή» του μπορεί να μας αποπροσανατολίσει τόσο, ώστε να βλέπουμε αυτόν ή κάποιον άλλο «ενάρετο» άνθρωπο αντί για το Θεό κι έτσι να βρεθούμε σ’ έναν πραγματικά πολύ μεγάλο πνευματικό κίνδυνο.

Ο πραγματικά ενάρετος κληρικός είναι αυτός που δεν κρύβει από τους ανθρώπους το Χριστό με τη δική του «αρετή». Η γνήσια αρετή δοξάζει το Θεό, στον οποίο πραγματικά οφείλεται, και όχι τον άνθρωπο, που μόνο γίνεται ο φορέας της.

Πάντως αυτό που τελικά έχει αποφασιστική σημασία είναι να βεβαιωθούμε ότι σωτήρας και λυτρωτής μας είναι ο Ιησούς Χριστός, που μπορεί να μας σώσει και όταν ακόμη έχει χαθεί κάθε ελπίδα απ’ την πλευρά των ανθρώπων. Γιατί «δύναται ο Θεός εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ» (Ματθ.3,9) και γιατί «παράκλητον έχομεν προς τον Πατέρα Ιησούν Χριστόν δίκαιον» (Ά Ιωάν. 2,1) ο οποίος «σώζειν εις το παντελές δύναται τους προσερχομένους δι’ αυτού τω Θεώ, πάντοτε ζων εις το εντυγχάνειν υπέρ αυτών» (Εβρ. 7,25).

π.Φιλόθεος Φάρος
Αν δεν αποκτήσουμε αυτή τη βεβαιότητα, θα διατρέξουμε οπωσδήποτε μεγάλο κίνδυνο, γι’ αυτό και η χριστιανική παράδοση ανέπτυξε μία θεολογία της ιερωσύνης, που μπορεί να μας προφυλάξει απ’ αυτόν.

Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτή τη θεολογία της ιερωσύνης, εφόσον ο λυτρωτής μας δεν είναι ένας άνθρωπος αλλά ο Χριστός και εφόσον ο κληρικός είναι φορέας της χάριτος που εκπηγάζει από το λυτρωτικό έργο του Χριστού, θα πρέπει να τιμούμε τον κληρικό με την πεποίθηση ότι τιμούμε τον Ιησού Χριστό και όχι το ανθρώπινο πρόσωπο του κληρικού και ότι από το Χριστό δια του κληρικού σωζόμεθα.

«Τίμα τους ιερείς με προσήλωση ως καλούς οικονόμους. Απόδωσε την οφειλομένη τιμή στο λειτούργημά τους και μην ερευνάς τις πράξεις τους. Όσον αφορά το λειτούργημά του ο ιερέας είναι ένας άγγελος, όσον αφορά τις πράξεις του είναι ένας άνθρωπος. Με το έλεος του Θεού έχει γίνει ένας μεσίτης ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο».

π. Φιλόθεος Φάρος
 
«Κλήρος, η ανεκπλήρωτη υπόσχεση πατρότητος»
 
Εκδόσεις Ακρίτας

Πηγή: imverias.blogspot.gr
(Σχόλιο Εγκολπίου: Πολύ ωραίο και επίκαιρο το γραφόμενο υπό του πατρός Φιλοθέου. Σε εποχές που βασιλεύει το δόγμα ''το είπε ο γέροντας'', όταν αυτό που λέει ο ''γέροντας είναι αντιχριστιανικό και αντιευαγγελικό, καλό θα ήταν όλοι να κοιτάξουμε κατάματα τον εαυτό μας και να αναρωτηθούμε αν είμαστε Χριστιανοί ή προσωπολάτρες που δε θα δούμε Τον Χριστό μετά θάνατον, γιατί προσκυνούμε τον εκάστοτε γέροντα κι όχι Τον Αληθινό Θεό. 

Αν μάλιστα τα κίνητρα μας γι' αυτό είναι ότι μας φουσκώνει το εγώ ή μας χαϊδεύει τα αυτιά... ακόμα χειρότερα για μας... 

Έχουμε πολλοί από μας νομίζω, συναντήσει ομάδες ανθρώπων που δεν ανοίγουν την Καινή Διαθήκη γιατί τους το απαγορεύει ο ''γέροντας''... Ανθρώπους που δεν φορούν άλλου χρώματος ρούχα παρά μόνο μαύρα γιατί ''έτσι είπε ο γέροντας''. Ομάδες ανθρώπων που έχουν γένια ή μουστάκι γιατί ''έτσι είπε ο γέροντας ή ο πνευματικός''. Ομάδες ανθρώπων που αν δεν είσαι όμοιος τους δε σε θεωρούν Ορθόδοξο. 

Αυτά τα φαινόμενα της ψυχολογικής τρομοκρατίας είναι σημείο ανθρώπων που ουδεμία σχέση έχουν με Χριστό...)

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Το χρέος των πνευματικών ποιμένων.

''Eίμαι αχόρταγος, δεν θέλω λίγοι να σωθούν, αλλά όλοι''.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.
 
http://www.apolytrosis.gr/image/image_gallery?img_id=54863
 
«Με αυτούς τους τέσσερες τρόπους , που είπαμε, έχουν χρέος όλοι γενικά οι Χριστιανοί να βοηθούν στην σωτηρία του αδελφού τους, όπως τους παραγγέλλει ο θείος Απόστολος λέγοντας: ‘’Γι’ αυτό να ενισχύετε και να βοηθήτε ο ένας τον άλλο, όπως άλλωστε και κάνετε’’· εξαιρετικά όμως και εντελώς ιδιαίτερα οφείλουν με τους τέσσερες αυτούς τρόπους να βοηθούν στη διόρθωση των αμαρτωλών οι πνευματικοί ποιμένες και ηγούμενοι του λαού, οι οποίοι είναι οι άγιοι Πατριάρχες και Αρχιερείς και Ιερείς και Πνευματικοί Πατέρες και Διδάσκαλοι του θείου Ευαγγελίου και Καθηγούμενοι των ιερών μοναστηριών. Διότι σε αυτούς δόθηκε από τον Κύριο η εξουσία και η επιμέλεια το να οικοδομούν και να καταφυτεύουν τις ψυχές του ποιμνίου, που τους έχουν εμπιστευτεί, όπως είναι γραμμένο στον Ιερεμία: ‘’Πρόσεξε· από σήμερα θα έχεις την εξουσία στα έθνη και στα βασίλεια να ξεριζώνεις και να γκρεμίζεις, να καταστρέφεις και να ερημώνεις, να κτίζεις και να φυτεύεις’’. Και αυτοί κυρίως πρέπει να αγρυπνούν για τη σωτηρία του λαού, διότι θα δώσουν λόγο γι’ αυτό την ημέρα της Κρίσεως, όπως λέει ο Παύλος: ‘’Να ακολουθείτε πιστά και να υπακούετε στους εκκλησιαστικούς σας ηγέτες. Διότι αυτοί αγρυπνούν για την σωτηρία σας, επειδή θα δώσουν λόγο στον Θεό’’.

Γι’ αυτό λοιπόν αυτοί κυρίως και ιδιαίτερα έχουν χρέος να περπατούν οι ίδιοι, κατά μίμηση του Κυρίου, στις πόλεις και τα χωριά της επαρχίας τους ή στις ενορίες τους ή στα μοναστήρια τους, για να διδάσκουν πάντοτε και να διορθώνουν τους αμαρτωλούς. Διότι αυτοί είναι οι φύλακες εκείνοι, που στέκονται ημέρα και νύχτα στα τείχη της νοητής Ιερουσαλήμ, δηλαδή της Αγίας Εκκλησίας, κηρύττοντας τον λόγο του Κυρίου χωρίς να σιωπούν, για τους οποίους σχετικά γράφει ο Ησαίας: ‘’Πάνω στα τείχη σου έβαλα φρουρούς, Ιερουσαλήμ· ολημερίς και ολονυχτίς δεν πρέπει να σωπάζουν. Εσείς φρουροί , που όλα τα υπενθυμίζετε στον Κύριο, μην ησυχάζετε καθόλου’’.
 
Και αυτοί είναι οι προφυλακτικοί εκείνοι σκοποί και παρατηρητές, οι οποίοι έχουν δοθεί από τον Κύριο στον νέο Ισραήλ, στους Χριστιανούς δηλαδή, όπως λέγει ο Ιεζεκιήλ, για να φανερώνουν το θέλημα του Κυρίου σ’ αυτούς, και να τους επιστρέφουν από την πλάνη και την αμαρτία. Επειδή, εάν σιωπήσουν, το αίμα εκείνων θα ζητηθεί από τα χέρια τους: ‘’Εσένα, άνθρωπε, σε βάζω φρουρό των Ισραηλιτών· θα ακούς τον λόγο μου και θα τους μεταφέρεις τα μηνύματά μου. Αν αποφασίσω, ότι ένας ασεβής το δίχως άλλο θα πεθάνει και εσύ δεν τον ειδοποιήσεις και δεν πεις τίποτα, για να τον αποτρέψεις από τον κακό του δρόμο, για να ζήσει, αυτός θα πεθάνει εξ αιτίας της ανομίας του· εγώ όμως θα ζητήσω ευθύνη από σένα για το θάνατό του’’.
 
Γι’ αυτό λοιπόν σχετικά με αυτά είπε ο μέγας Βασίλειος: ‘’Σε ότι αποστάλθηκε κάποιος, εάν δεν εκπλήρωσε το κήρυγμα με έργο και λόγο, είναι ένοχος του αίματος εκείνων που δεν άκουσαν· και δεν μπορεί να πει τα ίδια λόγια με τον Απόστολο, που διαμαρτύρονταν στους πρεσβυτέρους των Εφεσίων, ότι εγώ είμαι καθαρός από το αίμα όλων σας, διότι δεν δίστασα να σας αναγγείλω ολόκληρο το θέλημα του Θεού’’.
 
Και αυτών, τέλος πάντων, είναι γνώρισμα το να καίγεται η καρδιά τους από την αγάπη της σωτηρίας των λογικών τους προβάτων και να φωνάζουν από μέσα τους μαζί με τον Απόστολο Παύλο, πότε μεν: ‘’Ποιος ασθενεί και δεν ασθενώ και γω; Ποιος υποκύπτει στον πειρασμό και δεν υποφέρω και γω;’’. Πότε δε: ‘’Εγώ μάλιστα με ευχαρίστηση θα τα δώσω όλα, ακόμη και τον ίδιο μου τον εαυτό για χάρη σας’’.
 
Και άλλοτε μεν να οικειοποιούνται το αμάρτημα του αμαρτωλού και να λένε έτσι, όπως υπαγορεύουν οι Διατάξεις των αγίων Αποστόλων: ‘’Ας κάνει ο Επίσκοπος δικό του το πλημμέλημα και ας λέει στον αμαρτωλό , εσύ μόνο επίστρεψε, και εγώ θα καταδεχτώ τον δικό σου θάνατο, όπως ο Κύριος καταδέχτηκε τον θάνατο για μένα και για όλους· διότι ο ποιμένας ο καλός θυσιάζει την ψυχή του για χάρη των προβάτων’’.
 
Άλλοτε πάλι να μιμούνται τον θείο Χρυσόστομο, ο οποίος από το ζήλο που είχε για την σωτηρία των προβάτων του έλεγε: ‘’Πάλι θα πω και πάλι θα μιλήσω· και αν ακόμη δεν ακούσουν όλοι, οι μισοί θα ακούσουν· και αν δεν ακούσουν οι μισοί, θα ακούσει το ένα τρίτο από το μέρος· και αν όχι το ένα τρίτο, το ένα τέταρτο· και αν όχι αυτό, οι δέκα· και αν όχι δέκα, οι πέντε· και αν όχι οι πέντε τουλάχιστον ένας· και αν ακόμη ούτε ένας, εγώ τον μισθό μου τον έχω ολόκληρο’’.
 
Και πάλι· ‘’εγώ είμαι αχόρταγος, δεν θέλω λίγοι να σωθούν, αλλά όλοι· και αν ένας μείνει που πρόκειται να χαθεί, εγώ χάνομαι και νομίζω, ότι μιμούμαι τον Ποιμένα εκείνον που είχε ενενήντα εννέα πρόβατα και έτρεξε σ’ εκείνο που χάθηκε’’».
 
(Απόσπασμα από τον 11ο λόγο, ''Χρηστοήθεια Χριστιανών'', σελ. 348- 350)
 
Πηγή: exprotestant.blogspot.gr

Απαγόρευσαν σε μαθήτρια 10 χρονών να γράψει για τον Θεό.

 
Η 10χρονη Erin Shead από το Memphis του Tennessee, όπως και οι άλλοι μαθητές στο Δημοτικό Lucy στο Millington, άκουσε από την δασκάλα της να ζητάει από τα παιδιά να γράψουν για κάποιο «είδωλο στο οποίο κοιτάνε», ως μέρος ενός μαθήματος. Η μαθήτρια αφού σκέφτηκε λίγο, αποφάσισε να γράψει για τον Θεό. Έφτιαξε ένα διάγραμμα στο οποίο εξηγούσε ότι ένας από τους λόγους γιατί "κοιτάει τον Θεό" είναι γιατί «Αυτός είναι ο λόγος που βρίσκομαι σε αυτή τη γη».
 
«Αγαπώ τον Θεό και τον Ιησού και ο Ιησούς είναι Γιος Του που ήρθε στη γη. Αγαπώ επίσης τον Ιησού», συνέχισε η 10χρονη.
 
«Ο Θεός είναι το είδωλό μου, ποτέ δεν θα τον μισήσω. Αυτός θα είναι πάντα το νούμερο ένα πρόσωπο στο οποίο κοιτάω», πρόσθεσε.
 
Όταν η δασκάλα πήρε την γραπτή εργασία της Erin, είπε στο κορίτσι ότι απαγορεύεται να διαλέξει τον Θεό ως είδωλό της και απαίτησε να ξανακάνει την εργασία και να επιλέξτε ένα νέο είδωλο. Της είπε επίσης ότι την εργασία της με το Θεό, ως το είδωλό της, πρέπει να πάρει στο σπίτι της και ότι δεν επιτρέπεται να παραμείνει στην ιδιοκτησία του σχολείου.
 
Αφού της απέρριψαν τον Θεό, η Erin έγραψε τον Michael Jackson, ως το είδωλό της, κάτι που έγινε αποδεκτό από τη δασκάλα.
 
 
Ωστόσο, όταν η μητέρα της Erica Shead, άκουσε τι συνέβη, οργίστηκε και αποφάσισε να δημοσιοποιήσει την ιστορία, μιλώντας η κόρη της έπεσε θύμα διακρίσεων από το σχολείο, λόγω των θρησκευτικών της πεποιθήσεων. Η Shead είπε στο κανάλι WREG - TV ότι θεωρεί την πρώτη εργασία της κόρης απλά «χαριτωμένη και αθώα» και ότι το σχολείο δεν είχε τη εξουσία να πει η κόρη της ότι δεν επιτρέπεται να γράψει για τον Θεό και τον Ιησού.
 
Η μητέρα του κοριτσιού επισκέφθηκε σύμφωνα με πληροφορίες το δημοτικό σχολείο το πρωί της Τετάρτης ζητώντας από την διεύθυνση να της δείξουν την πολιτική του σχολείου, που να απαγορεύει στα παιδιά να μιλούν για το Θεό εγγράφως.''
 
Από την διεύθυνση πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της περιοχής ειπώθηκε ότι ήταν λάθος της δασκάλας να απαγορεύσει το κορίτσι να γράψει για το Θεό. Η εκπρόσωπος εξήγησε ότι παρόλο που οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν τη δυνατότητα να προωθούν τη θρησκεία στην τάξη, δεν υπάρχει κανένας κανόνας που να απαγορεύει τους μαθητές να γράφουν για τη θρησκεία σε κάποια εργασία.
 
Ανάλογες περιπτώσεις που αφορούν θέματα θρησκευτικής ελευθερίας έχουν έρθει στα αμερικάνικα δικαστήρια, όπως η περίπτωση ενός μαθητή από το New Jersey, στον οποίο απαγορεύτηκε να τραγουδήσει τον χριστιανικό ύμνο "Awesome God" σε ένα σχολικό σόου ταλέντων και ενός χριστιανού μαθητή από το Μισούρι, που απειλήθηκε ότι το πτυχίο του θα παρακρατηθεί επειδή αρνήθηκε να υποστηρίξει την υιοθεσία από ομοφυλόφιλα ζευγάρια με επιστολή του προς το νομοθετικό σώμα της πολιτείας.
 
Πηγή: Κόκκινος ουρανός

Η Εκκλησία και οι ''εκκλησίες''...

 http://3.bp.blogspot.com/_NiJ0eLrBs0E/S5yyeDqE5sI/AAAAAAAAAcM/3LdBbmmNomc/s640/1940.jpg

Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, 1861-1950.

Αν μελετήσουμε την Εκκλησιαστική Ιστορία των ετών 1935 ως 1955, θα δούμε πλήθος Κανονικών παρανομιών και αντιφάσεων από μερίδα αυτοαποκαλουμένων σαν ''ΓΟΧ''... Η Εκκλησία Του Χριστού διέμεινε αμόλυντη από την αίρεση του νεοημερολογιτισμού, με επικεφαλής λόγω των περιστάσεων, τον Άγιο Ματθαίο τον Ομολογητή. Ούτος αναγκάστηκε να χειροτονήσει μόνος έναν Επίσκοπο, το Σεπτέμβριο του 1948 τον Τριμυθούντος Σπυρίδωνα, με τον οποίον κατόπιν εχειροτόνησε άλλους τρείς Επισκόπους, ώστε να ανασυγκροτήσει την Ιερά Σύνοδο Της Εκκλησίας της Ελλάδος, των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

http://1.bp.blogspot.com/_4OSqHncntP4/SjBJVnb8OdI/AAAAAAAAAFE/sWCOesKae_U/s400/dimitriados7.jpg

Οι Μητροπολίτες Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης, αριστερά, και πρώην Φλωρίνης, δεξιά όπως κοιτάτε. Και οι δύο από το 1937 ως την κοίμησή τους κρατούσαν το παλαιό ημερολόγιο αλλά συγχρόνως έκαναν αιτήσεις στην νεοημερολογίτικη εκκλησία να τους αποκαταστήσει... Ο πρώην Φλωρίνης άλλαξε από το 1935 ως το 1955, 8 φορές άποψη για το αν έχει ή όχι έγκυρα μυστήρια η εκκλησία του νέου... Αξιοπιστία μηδέν...

Οι άλλοι περιφερόμενοι Επίσκοποι που αυτοαποκαλούντο ''ΓΟΧ'', εκείνη την χρονιά, ήταν ένας πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης, ο Χρυσόστομος Καβουρίδης, ο οποίος ανεγνώριζε τα μυστήρια της αιρετικής νεοημερολογίτικης εκκλησίας ως έγκυρα από τα τέλη του 1935 περίπου... Και δύο άλλοι Επίσκοποι, ο Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και ο Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, οι οποίοι το 1935 αφού χειροτονήθηκαν επίσκοποι απαρνήθηκαν την Αρχιερωσύνη τους σύμφωνα με την καταδικαστική απόφαση των νεοημερολογιτών Μητροπολιτών που δέχτηκαν οι ίδιοι να τους δικάσει... Δηλαδή αποδέχτηκαν τους νεοημερολογίτες Μητροπολίτες ως δικαστές τους ενώ ανήκαν σε άλλη πνευματική δικαιοδοσία, σε άλλη εκκλησία! Αργότερα, εν έτει 1945, ενώθηκαν πάλι με τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο αν και ο ίδιος ο Χρυσόστομος τους είχε πει από το 1935, ότι δεν είναι επίσκοποι πια λόγω του ότι οι ίδιοι αυτοκαθαίρεσαν τους εαυτούς τους όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω.

http://3.bp.blogspot.com/_4OSqHncntP4/SnHRBXx-N5I/AAAAAAAAAKg/TuX0IljGuAk/s400/ert_6.jpg

Ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, κέντρο, ο Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και ο Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, αριστερά και δεξιά του. Μετά το 1945 ενωμένοι και πάλι. Δύο αυτοκαθηρημένοι Επίσκοποι και ένας που ενώ εμφανίζεται ως παλαιοημερολογίτης αναγνωρίζει την νεοημερολογίτικη εκκλησία ως εκκλησιαστική του αρχή... Τότε γιατί εμφανιζόταν σαν παλαιοημερολογίτης;

Σύμφωνα με τον Β' Κανόνα της εν Αγία Σοφία Συνόδου, όποιος κληρικός αρνηθεί τον ιερατικό βαθμό του δεν δύναται να ανέλθει και πάλι σε αυτόν... Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος σε άρθρο του στην εφημερίδα ''Κήρυξ Ορθοδόξων'', έτος 5ο, φύλλο 223, 22 Ιουλίου 1935, γράφει προς την αιρετική νεοημερολογίτικη εκκλησία, της οποίας δε θεωρούσε τότε τα μυστήρια έγκυρα, τα εξής: ''Να σας χαίρωνται οι νέοι προσήλητοί σας, οι οποίοι θαμπωμένοι από την μωρή σοφία σας, έσπευσαν να σας δηλώσουν μετάνοια, ενώ ορθοδοξούσαν, και να πέσουν στη πλάνη. Να γνωρίζουν δε ούτοι, πως δεν έχουν δικαίωμα να αρνηθούν την επισκοπική τους ιδιότητα και να επιστρέψουν στον βαθμό της ιερωσύνης, χωρίς να υποστούν τις συνέπειες της αυτοκαθαίρεσης. Απώλεσαν το δικαίωμα να επιστρέψουν στον επισκοπικό βαθμό με την ενέργειά τους αυτή σύμφωνα με τον Β' Κανόνα της Συνόδου της Αγίας Σοφίας που λέγει: ''Εί δε τίς Επίσκοπος εί τις άλλος του Αρχιερατικού αξιώματος προς τον Μοναχικόν θελήσει κατελθεί βίον μήκετι τούτον της Αρχιερατικής αντιποιείσθαι αξίας. Εί δε τίς αυτός εαυτόν αποστερήσει του Αρχιερατικού βαθμού ουκέτι δύναται επαναστρέψει προς το πρότερον αξίωμα, όπερ δι' αυτών των έργων ηθέτησε.'' Και υπογράφει: ''Εκ του τόπου της εξορίας τη 10/23-7-1935 Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος.'' Υπάρχει φωτοτυπία της εφημερίδος για όποιον σοβαρό μελετητή θέλει να δει το φύλλο στο οποίο δημοσιεύθη.

Παρά ταύτα κάποιοι εναντίον του Αγίου Ματθαίου καταφερόμενοι, λέγουν πως υπήρχαν επίσκοποι να χειροτονήσουν με τον Βρεσθένης Ματθαίο αλλά εκείνος δεν ήθελε... Ιστορικώς αποδεικνύεται πως δεν υπήρχαν Ορθόδοξοι Επίσκοποι εν Ελλάδι, με την έννοια που έλαβε ο όρος μετά το 1924, και θα αποδειχθεί παρακάτω. Εκείνος ήθελε αλλά υπό το φώς των Ιερών Κανόνων... Οι υπόλοιποι του έγραφαν: ''Αυτά ανήκουν στο παρελθόν, έλα να συλλειτουργήσουμε χωρίς αναφορές στα παλιά.'' Αφού δηλαδή αρνήθηκαν την ιερωσύνη τους και αναγνώριζαν τα μυστήρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας, τον ήθελαν μαζί τους γιατί αν έμενε ανεξάρτητος και άρα ελεύθερος θα τους ανέτρεπε τα σχέδια... Όντως έτσι έγινε γιατί εκείνος προέβη σε χειροτονίες επισκόπων, ενώ οι υπόλοιποι επέστρεψαν στην αίρεση του νέου, ομιλώ για τους: Επίσκοπο Διαυλείας Πολύκαρπο Λιώση και Μητροπολίτη Μεγαρίδος Χριστόφορο Χατζή, οι οποίοι για δεύτερη και τελευταία φορά, το 1953, επέστρεψαν στην νεοημερολογίτικη μάνδρα... Και οι, Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης κοιμήθηκαν χωρίς να αφήσουν διαδόχους Επισκόπους. Απόδειξη ατράνταχτη πως θεωρούσαν τη νεοημερολογίτικη εκκλησία, κανονική εκκλησία της Ελλάδος και τους εαυτούς τους οπαδούς ενός εθίμου, αν δεν ήταν υπηρέτες κρυφοί της αιρετικής εκκλησίας του νέου. Γιατί πώς εξηγείται ένας επίσκοπος της εμφάνειας του Χρυσοστόμου Καβουρίδου να πεθαίνει χωρίς να δέχεται να χειροτονήσει επισκόπους; Τους χιλιάδες οπαδούς που τον ακολουθούσαν πού τους άφηνε; Στα χέρια του Αγίου Ματθαίου που τον συκοφαντούσε για προτεστάντη; Ή στα χέρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας που την αναγνώριζε για εκκλησιαστική του αρχή, και είχε δεσμευτεί ενώπιον της δημοσίως ότι δεν θα χειροτονήσει επισκόπους ποτέ;;;  Βλέπε εφημερίδα ''Ελευθερία'' με ημερομηνία 14 Νοεμβρίου 1945.

Πολύ σκοτεινός και γεμάτος αντιφάσεις ο ρόλος του εν λόγω Ιεράρχη... Στις 13 Μαϊου του 1935 ομολογεί δημοσίως, εγγράφως και κοινοποιεί στην νεοημερολογίτικη εκκλησία το πιστεύω του, ομού μετά δύο άλλων Επισκόπων, ότι δηλαδή συμφώνως της αποφάσεως της Α' Οικουμενικής, το Ιουλιανό είναι το ημερολόγιο βάσει του οποίου θα ρυθμίζεται ο ενιαύσιος κύκλος εορτών της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όποιος αθετεί την απόφαση αυτή αυτομάτως θέτει τον εαυτό του εκτός Εκκλησίας. Επιπλέον συμφώνως με τις Πανορθόδοξες Συνόδους των ετών 1583, 1587, 1593, 1848, όποιος καινοτομήσει και αλλάξει τις αποφάσεις προηγουμένων Συνόδων ήδη υποβάλει εαυτόν στο αιώνιο Ανάθεμα Της Εκκλησίας. Λόγω του ότι βλασφημεί Το Άγιο Πνεύμα ως δήθεν μη ορθώς λαλήσαν! Ανάθεμα και έγκυρα μυστήρια βεβαίως δεν συμβαδίζουν. Ο υπό Ανάθεμα ευρισκόμενος, δηλαδή εκτός Εκκλησίας, είναι τελείως απογυμνωμένος από την Θεία Χάρη... Έτσι λοιπόν η εκκλησία εκείνη που καινοτόμησε και καταπάτησε τις αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων στερείται Θείας Χάριτος. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγον και οι τρείς Επίσκοποι που έφυγαν το 1935, από την αίρεση του νέου, εχειροτόνησαν επισκόπους και την Σύνοδο την ονόμασαν Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος, αφού τον τίτλο ''Ορθόδοξη'', τον κράτησε η αιρετική εκκλησία του νέου... Τα ονόματα των επισκόπων είναι: Πρώτος λόγω αρχαιότητος στην Αρχιερωσύνη, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης, δεύτερος, ο πρωταγωνιστής των προβλημάτων, ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, και τρίτος ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Δημητρίου, ο οποίος μετά την νεοημερολογίτικη καταδικαστική απόφαση για εξορία των τριών αυτών Μητροπολιτών, αυτομόλησε πίσω στην αίρεση προδίδοντας τον λαό που τον πίστεψε...

Προς το τέλος του 1935 όμως, ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος αλλάζει τοποθέτηση και προδίδει την Ορθόδοξη ομολογία του 1935, αναγνωρίζοντας τα μυστήρια της νεοημερολογίτικης εκκλησίας ως έγκυρα. Κρατώντας όμως εκείνος παράλληλα το παλαιό ημερολόγιο ως έθιμο...!!! Ακολουθεί και ο Δημητριάδος Γερμανός τον κατήφορο αυτό... Οι άλλοι δύο Επίσκοποι που είχαν χειροτονηθεί από τους τρείς προαναφερομένους επισκόπους, ο Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και ο Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης, (Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, 1861-1950), έμειναν σταθεροί στην Ορθόδοξη Ομολογία του 1935, βάσει της οποίας και δέχτηκαν να χειροτονηθούν. Αλλιώς, τουλάχιστον ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής, δεν υπήρχε πιθανότητα να δεχτεί χειροτονία από χέρι χλιαρού, στην Πίστη, Επισκόπου. Ο Άγιος Ματθαίος άλλωστε δεν κοινώνησε ποτέ με την αίρεση του νέου ημερολογίου, και από το 1924 που κατέστη σχισματική η νεοημερολογίτικη εκκλησία εξέδιδε φυλλάδια, ιδίοις εξόδοις, προκειμένου να ενημερωθεί ο λαός. Οι άλλοι δύο, το αυτό έτος, δηλαδή το 1935, Επίσκοπος Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης και Μητροπολίτης Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής, εντάχθηκαν στην νεοημερολογίτικη εκκλησία γενόμενοι και πάλι... Ιερείς. Κάτι που ουδέποτε συνέβη στην εκκλησιαστική ιστορία από όσα γνωρίζουμε, και όπως είπαμε και παραπάνω, εφόσον αρνήθηκαν την Αρχιερωσύνη τους εξέπεσαν στον βαθμό του Μοναχού, δεν επιτρεπόταν να λειτουργήσουν ξανά, ούτε ως Ιερείς ούτε ως Επίσκοποι. Βεβαίως το 1945 που επέστρεψαν στον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο, εκείνος ενώ είχε γράψει δημοσίως περί της αρνήσεως της Αρχιερωσύνης τους και ότι ήταν πια απλοί Μοναχοί, τους δέχτηκε ως κανονικούς Επισκόπους... Αυτοί ήταν οι αυτοαποκαλούμενοι ''Γνήσιοι Επίσκοποι'' που κατηγορούσαν τον Άγιο Ματθαίο, επειδή χειροτόνησε μόνος του τον Τριμυθούντος Σπυρίδων το 1948.

Ο πρώην Φλωρίνης όμως και ο Δημητριάδος Γερμανός, άλλαζαν ομολογία ανεξήγητα και συχνά... Ο δε Γερμανός έκανε και αιτήσεις προς την νεοημερολογίτικη εκκλησία για να τον αποκαταστήσει στην Μητρόπολή του! Αλλά ταυτόχρονα εξακολουθούσε να λειτουργεί με το παλαιό... Γιατί; Οι παλινδρομήσεις των Ιεραρχών αυτών είχαν και λειτουργικό αντίκτυπο. Εδέχοντο να κοινωνούν μέλη της νεοημερολογίτικης εκκλησίας χωρίς να τα μυρώνουν, ενώ το 1935 εκήρυξαν την αίρεση του νέου ημερολογίου και τα μυστήρια της εκκλησίας αυτής άκυρα. Δηλαδή ενώ ομολογούσαν ότι τα μέλη της αίρεσης γίνονται δεκτά με μύρωμα ώστε να γίνουν μέλη Της Εκκλησίας, εκείνοι στην πράξη δεν το εφήρμοζαν αυτό και πολλοί Γνήσιοι Ορθόδοξοι Ιερείς και λαϊκοί προβληματίζοντο και εσκανδαλίζοντο. (Πολλοί εκ των σημερινών σχισματοαιρετικών ''Φλωριναίων'' επισκόπων συνεχίζουν αυτήν την τακτική. Από την μία θεωρητικά λέγουν, οι νεοημερολογίτες ως εκτός Εκκλησίας πρέπει να μυρώνονται προτού γίνουν δεκτοί στην Θεία Κοινωνία αλλά στην πράξη κοινωνούν και νεοημερολογίτες...) 

Το 1937 κατόπιν πολλών συναντήσεων και ανταλλαγής επιστολών και Εγκυκλίων, 17 Ιουνίου, 6 Σεπτεμβρίου, 19 Σεπτεμβρίου, 5 Οκτωβρίου, οι: Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος κατήγγειλαν δημοσίως και απεκήρυξαν ως μή Ορθοδόξους τον Δημητριάδος Γερμανό Μαυρομάτη και τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο. Περίμενε με αγάπη και υπομονή δύο έτη ο Άγιος Ματθαίος την μετάνοια των αιρετικών Επισκόπων. Αυτός ήταν ο κατά τα άλλα παράφρων, αδιάκριτος, απόλυτος και εγωϊστής Βρεσθένης Ματθαίος... Με αυτές τις λέξεις τον συκοφαντούν αλλά η ιστορία αποδεικνύει την αλήθεια. Περίμενε με υπομονή να δει την έκβαση των πραγμάτων. Προς διάψευση όσων του καταλογίζουν αντισυνοδική συμπεριφορά να σας ενημερώσουμε ότι το 1936 του δόθηκε εντολή να εγκαινιάσει τον Ιερό Ναό Αγίου Φιλίππου στην περιοχή Καμινίων Πειραιώς και παρά το ότι υπήρχε διαφωνία σε ουσιαστικό ζήτημα πίστεως εκείνος έκανε υπακοή στη Σύνοδό του και πήγε παρ' όλο που γνώριζε ότι ο εν λόγω Ναός δεν ήταν κτήμα δικό του να το αξιοποιήσει προς ίδιαν προβολήν. Αυτό το λέμε διότι όσα έκανε για την Ορθοδοξία οι εχθροί του τότε και τώρα του τα έστρεφαν εναντίον του παραποιώντας την αλήθειαν και ισχυριζόμενοι ότι όλα τα έκανε δήθεν για δική του προβολή. Όταν πια είδε το αμετάκλητο του φρονήματος των ανδρών αυτών, με τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Γερμανό απέκοψαν πάσαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν και τυπικώς, με την απαραίτητη έγγραφη Έγκύκλιο.

 http://1.bp.blogspot.com/_4OSqHncntP4/SkC_MM-GUtI/AAAAAAAAAIk/JKIhD0NrvLc/s320/Varikopoulos_3.jpg

Ο Μητροπολίτης Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος. Το 1935 ορθοδοξεί μετά του Αγίου Ματθαίου. Το 1937 διακόπτει εκκλησιαστική κοινωνία μετά των δύο καινοτόμων Επισκόπων. Το 1943 αλλάζει άποψη και λέγει ότι δεν τον χώρισαν λόγοι Πίστεως από τον πρώην Φλωρίνης αλλά προσωπική αντιπάθεια. Ο Άγιος Ματθαίος του ζητά διευκρινίσεις, εκείνος αρνείται και διαδίδει την δήθεν εγκυρότητα των μυστηρίων του νέου ημερολογίου... Ο Άγιος Ματθαίος αναγκάζεται να διακόψει εκκλησιαστική κοινωνία και με αυτόν... Του αποστέλλει επιστολή να ομολογήσει την ορθή Πίστη. Ο Κυκλάδων σιωπά. Μένει τραγικά μόνος απέναντι σε Επισκόπους αναξιόπιστους και άνευ Ορθοδόξου Ομολογίας. Έβαλαν τα προσωπικά τους υπεράνω της ενότητος της Συνόδου. Κάποιοι υποστηρίζουν πως οι δύο Επίσκοποι χώρισαν γιατί ο Βρεσθένης Ματθαίος ήθελε να χειροτονήσει εγγάμους Ιερείς ως Επισκόπους. Δεν υπάρχει ουδεμία επιστολή ή κείμενο ή αναφορά κάποιου της εποχής που να λέγει κάτι τέτοιο... Θα επιθυμούσαμε να δούμε κάποιες ιστορικές αποδείξεις αυτών των ισχυρισμών αλλά δεν έχουμε ποτέ δει κάτι...
 

Στις 6 και 19 Σεπτεμβρίου του 1937, ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος έστειλε κοινάς επιστολάς στους αντορθόδοξους Αρχιερείς. Τους πληροφορεί πως εφόσον η νεοημερολογίτικη εκκλησία είναι κατ' αυτούς η Κανονική εκκλησία της Ελλάδος, η μόνη Ορθόδοξη και με έγκυρα μυστήρια, άρα και οι καθαιρέσεις της είναι έγκυρες και εφόσον καθαίρεσαν τον Δημητριάδος Γερμανό και τον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο και τους έφεραν στην τάξη των απλών Μοναχών, κακώς συνεχίζουν να εμφανίζονται ως Επίσκοποι... Βεβαίως δεν έβγαλαν οι εν λόγω Επίσκοποι τα εγκόλπια τους και συνέχιζαν να εμφανίζονται σαν Επίσκοποι στα μάτια του απλού λαού που δεν ήξερε από Κανόνες και εκκλησιολογικά θέματα. Ο Αρχιμανδρίτης Ακάκιος Παππάς, ήταν Ορθόδοξος τότε, σε επιστολή του τον Δεκέμβριο του 1937 αναφέρει πως: ''Oι αντιφάσεις των εκπεσόντων Επισκόπων εσκανδάλισαν πλειάδα Ορθοδόξων πιστών οι οποίοι ενετάχθησαν στην εκκλησία του νέου ημερολογίου... Αυτοί οι Επίσκοποι δεν είναι πλέον Ορθόδοξοι αλλά προδότες.'' Αυτό ήταν το ποιμαντικό έργο του παρουσιαζομένου, υπό των οπαδών του, ως στυλοβάτου της Ορθοδοξίας. Ο Αρχιμανδρίτης αυτός το 1945 ξέχασε τη προδοσία του Φλωρίνης και εντάχθηκε στην αιρετική του ομάδα, μάλλον για να γίνει Επίσκοπος. Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος απέστειλε επιστολή στις 17 Οκτωβρίου του 1937 προς το διοικητικό συμβούλιο της Κοινότητος. Καταφέρεται κατά των Ορθοδόξων Επισκόπων Γερμανού και Αγίου Ματθαίου, γιατί όπως γράφει: ''Αρνήθηκα να επιτρέψω τη μύρωση των νεοημερολογιτών παίδων και να κηρύξω αιρετικάς και σχισματικάς τας νεοημερολογίτικας εκκλησίας και άκυρα τα μυστήρια των.'' Επιβεβαιώνει δηλαδή τους Επισκόπους που συκοφαντεί για φιλαρχία και εγωϊσμό, πως δεν τον απέκοψαν της εκκλησιαστικής κοινωνίας για αυτούς τους αναπόδειχτους και συκοφαντικούς λόγους που διέδιδε, αλλά γιατί όντως υπήρχε ζήτημα Πίστεως και Ορθοδόξου Ομολογίας. (Αυτά αν τα διάβαζαν οι σημερινοί σχισματοαιρετικοί ''Φλωριναίοι'' ''ΓΟΧ'', ίσως σταματούσαν να καταλογίζουν το σχίσμα του 1937 στον Άγιο Ματθαίο, γιατί τα γραπτά μένουν και καταδεικνύουν ως πολέμιο και εχθρό Της Εκκλησίας τον π. Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη. Από λόγια όλοι έχουμε να πουμε πολλά και εντυπωσιακά συνήθως, από αποδείξεις κάποιοι υστερούν και γι' αυτό καταφεύγουν στην αοριστολογία και διάφορους αναπόδεικτους μύθους...) 

Ουδείς ποτέ μπόρεσε να εξηγήσει γιατί ο πρώην Φλωρίνης ενώ φάνηκε όντως ιστορικό πρόσωπο για την Εκκλησία της Ελλάδος, χειροτονώντας Επισκόπους αρχής γενομένης από 23 Μαϊου ως τις 26 Μαϊου, κατόπιν εγγράφου Ομολογίας ενώπιον Ιερέων και λαού, στις 13 Μαϊου του 1935, μέσα σε λίγους μήνες άλλαξε  ομολογία και κατέστη η καταστροφή του αγώνος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Κράτησε το παλαιό ημερολόγιο ώστε να φαίνεται Ορθόδοξος αλλά ανεγνώριζε την νεοημερολογίτικη εκκλησία ως Ορθόδοξη με μυστήρια... Κοιμήθηκε εν τέλει άνευ διαδόχων αφού δεν εχειροτόνησε Επισκόπους ενώ υπήρξε περίοδος κατά την οποία είχε άλλους τρείς Επισκόπους στην ομάδα του, 1950-1951, και δύο από το 1951 ως τις αρχές του 1953... Περίεργη, τουλάχιστον, η συμπεριφορά του για κάποιον που τον θεωρούν, οι της σήμερον πνευματικοί επίγονοι του, στυλοβάτη της Ορθοδοξίας... Στυλοβάτης ένας που δεν χειροτονεί Επισκόπους για την Εκκλησία; Που αφήνει στον ψεύτικον αυτόν αιώνα τα παιδιά του ορφανά από Επισκόπους;

Στις 2 Δεκεμβρίου του 1935 ο συνεργάτης του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ο Δημητριάδος Γερμανός έκανε αίτηση στην εκκλησία του νέου για να τον αποκαταστήσει στην Μητρόπολή του! Στην επιστολή του καταλήγει γράφοντας ότι θα ''συμμορφωθή προς τον 5187 καταστατικό νόμο ως προς τας σχέσεις του με την διοικούσα Ιερά Σύνοδο.'' Υπάρχει φωτοτυπία εκ του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, με αριθμό πρωτοκόλλου 15921. Κάποιοι επιμένουν σήμερον να λέγουν ότι οι εν λόγω Ιεράρχες ηγωνίζοντο δια την Ορθοδοξίαν... Και λέμε και για τους δύο γιατί και ο  πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος κατέθεσε όχι μία, αλλά 5 (!!!) αιτήσεις επιστροφής του στην αιρετική εκκλησία του νέου... Βλέπε βιβλίο ''Νομοκανονικαί Ενασχολήσεις'' Δημητρίου Πετρακάκου, επιτρόπου επικρατείας παρά τη Συνόδω της Εκκλησίας της Ελλάδος Αθήναι, 1943, δελίδες 180, 181, 183, 285. Επιπλέον κατέθεσε και αίτηση προς το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως αναγνωρίζοντας ως εκκλησιαστικές του αρχές την νεοημερολογίτικη ελληνική αυτοκέφαλη εκκλησία και το νεοημερολογίτικο Πατριαρχείο Κων/λεως... Μην αναμένετε να διαβάσετε αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα σε ιστολόγια ''Φλωριναίων'' ''ΓΟΧ'', οπαδών του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Για όποιον καλόπιστον μελετητή της αληθείας υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία των αναγραφομένων, με φωτογραφίες των εν λόγω εγγράφων, εγκυκλίων, επιστολών και αιτήσεων.

Την 15ην Ιανουαρίου του 1938, υπό του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, επί Υπουργού Κ. Γεωργακοπούλου, κατετέθη με αριθμό πρωτοκόλλου 1613, στην νεοημερολογίτικη σύνοδο της Ελλάδος κοινή αίτηση των Επισκόπων, Δημητριάδος Γερμανού και πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, με αίτημα την άρση των καθαιρέσεων τους, την αναγνώριση των χειροτονιών τους, του 1935, την δίκη των Επισκόπων Κυκλάδων Γερμανού και Βρεσθένης Ματθαίου, την κατάργηση της Ελληνικής θρησκευτικής Κοινότητος των Γ.Ο.Χ., αποδεχόμενοι οποιαδήποτε απόφαση της νεοημερολογίτικης εκκλησίας περί του ημερολογίου. Επιβεβαιώνοντας έτσι το δίκαιο και Ορθοδοξότατο της αποφάσεως του Αγίου Ματθαίου να διακόψει εκκλησιαστική κοινωνία με τοιαύτης ποιότητος Αρχιερείς... Πολύ μίσος και εμπάθεια εναντίον του Αγίου Ματθαίου. Ζητούν από τους αιρετικούς νεοημερολογίτες να δικάσουν Επισκόπους που οι ίδιοι εχειροτόνησαν... Πρώτα ζητούν να αναγνωρίσουν οι νεοημερολογίτες Επίσκοποι τις χειροτονίες του 1935 που αυτοί οι ίδιοι έκαναν, για να δικαιώσουν το εγώ τους, αλλά μετά από την αναγνώριση απαιτούν να δικαστούν δύο Επίσκοποι εκ των χειροτονιών αυτών... Ούτοι οι ''αδελφοί'' λοιπόν ζητούν αναγνώριση των πράξεων τους και κατόπιν καταδίκη προσώπων που αντιπαθούν... Και μετά διέδιδαν λάσπη εναντίον του Αγίου Ματθαίου ότι δήθεν προέβη σε σχίσμα και αντικανονικές πράξεις από έπαρση και φιλαρχία... Ούτε ένα έγγραφο ή επιστολή, δεν υπάρχει που να ζητά ο Άγιος Ματθαίος από αιρετικούς Επισκόπους να δικάσουν τον πρώην συνεπίσκοπό του π. Φλωρίνης Χρυσόστομο. Όλοι όσοι έχουν διαβάσει για τον δήθεν εγωϊσμό, την δήθεν έπαρση και φιλαρχία του Αγίου εκείνου ανδρός καθ' όλα, θεωρούν ότι έτσι είναι ή αυτά τελικώς ισχύουν για το διώκτη του Αγίου; Άλλες συκοφαντίες που γράφτηκαν και ειπώθηκαν εναντίον του Αγίου Ματθαίου είναι ότι διακατείχετο από εωσφορική υπερηφάνεια και από μία έξαρση υπερζηλωτισμού. Αν αναζητήσετε να βρείτε μία επιστολή του Αγίου που να διαφαίνονται αυτά τα χαρακτηριστικά στη προσωπικότητά του, δε θα εντοπίσετε τίποτα απολύτως. Τότε γιατί τόσο μίσος εναντίον του Αγίου Ματθαίου; Ο Κύριος να τους ελεήσει. 

Οι περιφερόμενοι ανα την επικράτεια ''Φλωριναίοι'' δεσπότες  ''ΓΟΧ'', είναι χειροτονημένοι από δεσπότη νεοημερολογίτη, τον Αρχιεπίσκοπο Γαλλίας Θεόφιλο Ιονέσκου και έναν οικουμενιστή παλαιοημερολογίτη τον Αρχ/πο Σικάγου Σεραφείμ, όπου το 1960 εχειροτόνησαν μαζί, έναν Αρχιμανδρίτη ονόματι Ακάκιο Παππά, σε Επίσκοπο Ταλαντίου. Ο μεν Θεόφιλος αρνείτο εγγράφως, μέχρι που κοιμήθηκε, ότι συμμετείχε ποτέ σε τέτοια χειροτονία, ο δε Σεραφείμ επέμενε εγγράφως ότι δεν χειροτόνησε μόνος του τον Ακάκιο αλλά με τον Θεόφιλο μαζί!!! Κατόπιν ένας οικουμενιστής, συμπροσευχόμενος με Καρδιναλίους, ο Αρχιεπίσκοπος Χιλής Λεόντιος, ήρθε εν Ελλάδι το 1962 και χειροτόνησε με τον Ταλαντίου Ακάκιο, Επισκόπους για τους οπαδούς του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου που τους άφησε χωρίς Επίσκοπο. Από τέτοιους οικουμενιστές Επισκόπους έλαβε χειροτονία και ήρθε στην Ελλάδα παρουσιαζόμενος ως ''ΓΟΧ''. Ποιός; Ο κατ' ουσίαν νεοημερολογίτης. Φόρεσε το ένδυμα του ''ΓΟΧ'' και ήρθε να διαλύσει Την Εκκλησία Του Κυρίου. Αλλά το καθαρό ποίμνιο συνεχίζει ακάθεκτο τον αγώνα για την Αλήθεια Του Χριστού. Υπάρχει και η σχετική φωτογραφία του Χιλής Λεοντίου με τους Καρδιναλίους να συμπροσεύχεται, για όποιον δεν πιστεύει το γραφόμενο.

Ας δούμε όμως την σοβαρότητα του ''στυλοβάτου της Ορθοδοξίας'' Χρυσοστόμου Καβουρίδου. Αφού τον Μάιο του 1935 κηρύσσει την νεοημερολογίτικη εκκλησία σχισματική και άνευ μυστηρίων, προς τον Οκτώβριο του ιδίου έτους λέγει ότι η νεοημερολογίτικη εκκλησία είναι η κανονική με έγκυρα μυστήρια και οι παλαιοημερολογίτες θεματοφύλακες ενός ημερολογιακού εθίμου... Έτσι συνεχίζει μέχρι και το 1940, όπου στις 29 Μαρτίου λαμβάνει χώρα μία συνάντηση των τεσσάρων Επισκόπων στην οικία του  κ. Βασιλείου Κηρύκου, στο Ψυχικό, με θέμα την κανονικότητα της νεοημερολογίτικης εκκλησίας και την εγκυρότητα των μυστηρίων της. Εκεί ο Δημητριάδος αφού άρχισε τις ύβρεις φεύγει άνευ λόγου από την οικία και μένει ο Φλωρίνης με τινές εκ των Ιερέων του. Σε ερώτηση του Αγίου Ματθαίου αν πιστεύει πως έχει έγκυρα μυστήρια η εκκλησία του νέου απαντάει ''Ναί έχει''. ''Δηλαδή δεν είναι σχισματική εκκλησία;'', τον ρωτούν... και απαντάει πάλι, ''Όχι δεν είναι''... Κατόπιν διαβάστηκε η απόφασις της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1848 και η επιστολή του Αγίου Γερμανού Πατριάρχου Κων/λεως προς τους εν Κύπρω λαϊκούς. Δεν τις αποδέχτηκε ο Φλωρίνης Χρυσόστομος και ανεγνώσθη εκ των του Αγίου Νικηφόρου το εξής: ''Την Εκκλησίαν Του Θεού αποτελλούν οι ευσεβείς όσο λίγοι κι αν μείνουν. Σε αυτούς σώζονται οι Εκκλησιαστικοί θεσμοί. Οι ακολουθούντες τη καινοτομία είναι εκτός Εκκλησίας.'' Αφού ούτε αυτά δέχτηκε ο ''στυλοβάτης της Ορθοδοξίας'' η συνάντηση έληξε σε ήρεμο κλίμα, αλλά και συνάμα απογοητευτικό. Μετά από τρείς μήνες αλλάζει άποψη, πάλι, και σε Εγκύκλιο του με ημερομηνία 30 Αυγούστου 1940, λέγει: ''Ως προς το έγκυρο των μυστηρίων των νεοημερολογιτών εμμένουμε σε όσα διακηρύξαμε το Μάιο του 1935''... 

 http://1.bp.blogspot.com/_NiJ0eLrBs0E/S5yyENS61zI/AAAAAAAAAcE/9FeZmbRj96U/s640/1920,+%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%BF%CF%82.jpg

Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής σε φωτογραφία του 1910.

Κατόπιν αυτού ο Άγιος Ματθαίος και ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος ζητούν να συναντηθούν μετά των άλλων Επισκόπων, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Δημητριάδος Γερμανού Μαυρομάτη για να ενωθούν. Αλλά συνάντηση δεν έγινε ως το 1942, όπου οι δύο αυτοί Επίσκοποι διαφώνησαν για λόγους που δεν έγιναν ποτέ γνωστοί και ο Δημητριάδος άφησε την αρχηγία πλήρως στον Φλωρίνης... Κάποιοι λένε πως ο Δημητριάδος Γερμανός δεν άντεξε το καρκίνωμα του παλαιού ημερολογίου, δηλαδή το να κατέχουν oi λαϊκοί τους ιερούς ναούς και να φέρονται στους Ιερείς και Επισκόπους απάνθρωπα, απαξιωτικά, με ύφος αφεντικού και άλλα πολιτισμένα. Αλλά κάτι δεδομένο δεν γνωρίζουμε. Οι μαρτυρίες για την κατάληξη της συναντήσεως στο Ψυχικό υπάρχουν, σε φωτυπίες των επιστολών της εποχής και περιγράφουν όσα σας γράψαμε. Ως τώρα μετρήσατε 3 αλλαγές στα λεγόμενα του Φλωρίνης... Μέσα σε 5 χρόνια... Αλλά επειδή το μυαλό εκάστου είναι απρόβλεπτο, το 1944 την 1η Ιουνίου αλλάζει για τέταρτη φορά ομολογία ο ''στυλοβάτης της Ορθοδοξίας'' π. Φλωρίνης, και αναγνωρίζει και πάλι την κανονικότητα της νεοημερολογίτικης εκκλησίας και τα μυστήρια της... Τέσσερεις αλλαγές ομολογίας πίστεως σε 9 χρόνια... Και συνεχίζουμε... Αλήθεια ποιός από σας θα έπαιρνε σοβαρά έναν Επίσκοπο που για το ίδιο θέμα Πίστεως θα άλλαζε γνώμη δύο φορές σε ένα χρόνο, το 1935; Τρείς φορές σε 5 χρόνια, από 1935 ως 1940; Τέσσερεις φορές σε 9 χρόνια, από 1935 ως 1944; Και μετά ξανάλλαξε ομολογία πάλι... Το 1948, 29 Οκτωβρίου, κατόπιν των χειροτονιών του Αγίου Ματθαίου δημοσιεύει Εγκύκλιο στην οποία, πάλι αλλάζει ομολογία και κηρύσσει την εκκλησία του νέου ημερολογίου σχισματική με άκυρα μυστήρια... Αλλά όταν με επιστολή του ο Άγιος του ζητούσε στις 9 Ιουλίου 1948, να ομολογήσει εγγράφως την εκκλησία του νέου σχισματική και να συναντηθούν για να χειροτονήσουν μαζί Επισκόπους, ο Φλωρίνης σιώπησε και δεν απήντησε τίποτα ούτε εγγράφως ούτε προφορικώς... Αυτά υπάρχουν σε έγγραφα της εποχής φωτοτυπημένα, διαθέσιμα σε όποιον καλόπιστο μελετητή τα ζητήσει. Ακόμα να πούμε κάτι πολύ σημαντικό. Είχε ορισθεί συνάντηση μεταξύ του Φλωρίνης και του Αγίου για τις 6 Ιουλίου 1948 στη οικία του κ. Βασιλείου στο Ψυχικό, αλλά παραμονή της συναντήσεως ο Φλωρίνης δεν πήγε... Στις 9 Ιουλίου ο Άγιος του ζητά εγγράφως ομολογία Ορθοδόξου Πίστεως ώστε να συναντηθούν για να χειροτονήσουν μαζί Επισκόπους, ο Φλωρίνης σιωπά και τον Σεπτέμβριο ο Άγιος σε ηλικία 87 ετών αποφασίζει να χειροτονήσει μόνος. Προσωπικώς να σας εκφράσω την άποψή μου, πολύ καλώς έπραξε. Γιατί ο Φλωρίνης δούλευε εις βάρος του χρόνου που είχε ο Άγιος Ματθαίος εξαιτίας της προχωρημένης ηλικίας του. Ήθελε να τον παρασύρει χρονικώς ελπίζοντας να μείνει μόνος και να αφήσει τους οπαδούς του ορφανούς από Επισκόπους ώστε μετά τον θάνατο του να πάνε σιγά σιγά στην νεοημερολογίτικη εκκλησία. Αλλιώς δε εξηγούνται όλες αυτές οι αντίθετες μεταξύ τους Εγκύκλιοι... Τον Μάιο του 1935 ομολογεί τα μυστήρια της εκκλησίας του νέου άκυρα, τον Οκτώβριο έγκυρα, τον Αύγουστο του 1940 άκυρα, τον Ιούνιο του 1944 έγκυρα, τον Οκτώβριο του 1948 άκυρα, αλλά ταυτόχρονα γράφει στην εφημερίδα ''Βραδυνή'', 20-12-1948, πως αποκηρύττει τις αντικανονικές δήθεν χειροτονίες του Αγίου... Μην φανεί στη νεοημερολογίτικη εκκλησιαστική του αρχή ότι χαλάρωσε... Στις 12 Μαρτίου του 1949 λέγει για τον εαυτό του ότι είναι απλός θεματοφύλακας ενός εθίμου ενώ είχε ομολογήσει άκυρα τα νεοημερολογίτικα μυστήρια και σχισματική τη νεοημερολογίτικη εκκλησία τον Οκτώβριο του 1948... Αφού είχε ομολογήσει την νεοημερολογίτικη εκκλησία σχισματική και μετά δήλωνε τον εαυτό του όχι Ορθόδοξο Επίσκοπο, αλλά θεματοφύλακα ενός εθίμου, άρα πού ήταν Η Εκκλησία Του Χριστού εν Ελλάδι για κάποιον που την αναζητούσε;;; Αυτή ήταν η ομολογιακή σοβαρότητα του αρχηγού της αιρέσεως των ''Φλωριναίων'' ''ΓΟΧ''... Και δυστυχώς έπεται συνέχεια. Στις 26 Μαϊου του 1950 ομολογεί και πάλι την εκκλησία του νέου σχισματική με άλλη Εγκύκλιο και την Εκκλησία του παλαιού ως την Ορθόδοξη... Αλλά στις 11 Δεκεμβρίου 1950 γράφει στην εφημερίδα ''Βραδυνή'' πως ''το σχίσμα εδημιουργήθη υπό των ''παλαιοημερολογιτών''.

Αν χάσατε τον λογαριασμό πόσες φορές άλλαξε τα λόγια του ο άνθρωπος δε σας αδικούμε. Αλλά έπρεπε να σας πούμε λεπτομερώς τι έλεγε ο εν λόγω Επίσκοπος. Ουδεμία εκ των ιστορικών αποδείξεων που σας παρουσιάζουμε θα διαβάσετε καπου αλλού. Τέλος στις 15 Ιουλίου του 1954 δημοσιεύει την τελευταία του Εγκύκλιο στην οποία γράφει πως μόνο μία Πανορθόδοξη Σύνοδος δύναται να λύσει το ημερολογιακό ζήτημα, μη αποδεχόμενος τις αποφάσεις των τριών Πανορθοδόξων Συνόδων των ετών 1583, 1587, και 1593, οι οποίες ακριβώς το θέμα αυτό πραγματεύονται και αναθεματίζουν το νέο ημερολόγιο και τους ακολουθούντες αυτό... Αν μετρήσετε προσεκτικώς θα διαπιστώσετε πως από το 1935 ως το 1950 άλλαξε ομολογία πίστεως 8 φορές !!! Ο Άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής άλλαξε ποτέ θέση για την αιρετική έκπτωση της νεοημερολογίτικης εκκλησίας; Ποτέ! Με την ίδια ομολογία Πίστεως ξεκίνησε να διδάσκει για την αίρεση του νέου ημερολογίου το 1924, με την ίδια κοιμήθηκε εν Κυρίω το 1950.

Άγιε Ματθαίε Ομολογητή, Αρχιεπίσκοπε Αθηνών πρέσβευε υπέρ ημών.

Για μελέτη του θέματος με ιστορικές αποδείξεις κάνετε κλίκ εδώ.

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Μουσική βιομηχανία και μυστικές λέσχες.



Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Εβραίος υβρίζει τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό.

Αυτός ο εβραίος ραββίνος υβρίζει, συκοφαντεί και δηλώνει αμετανόητος για τον θάνατο που επέφερε μαρτυρικώς η φυλή του στον Άγιο... Αν έλεγε κάποιος, άλλης εθνότητος, ότι καλώς έκαναν και σκότωσαν τον τάδε εβραίο θα τον έτρεχαν στα δικαστήρια, θα τον συκοφαντούσαν για ναζιστή, ρατσιστή και τα λοιπά γνωστά. Αλλά ο εβραίος είναι ελεύθερος να λέει ό,τι συκοφαντικό και βλάσφημο θέλει εναντίον των Αγίων της Πίστεώς μας; Όχι βέβαια...





Πηγή βίντεο: Κόκκινος ουρανός

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Όσιος Ιλαρίων του Τροεκούροβο Ρωσσίας. (+ 1853)

Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου.
 
Ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Ἱλαρίων γεννήθηκε τό 1774 σέ οἰκογένεια Ρώσων χωρικῶν. Ὑπῆρξε κι αὐτός ἕνα εὐλογημένο ἄνθος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας κατά τόν 19ο αἰῶνα, τόν αἰῶνα τῆς Μοναστικῆς καί Ἡσυχαστικῆς Ἀναγεννήσεως ἡ ὁποία προκλήθηκε ἀπό τούς πνευματικούς ἐπιγόνους τοῦ μεγάλου διδασκάλου τῆς Νοερᾶς Προσευχῆς, τοῦ Πατρός τῆς Σλαβωνικῆς Φιλοκαλίας, Στάρετς ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ.
 
Ὁ ὅσ. Ἱλαρίων, χωρίς νά ἔχει διδαχθεῖ κάτι τό ἰδιαίτερο, ἔδειξε ἀπό τήν παιδική του ἡλικία τήν μετέπειτα πνευματική του πορεία στό στάδιο τῆς μοναχικῆς ζωῆς καί τῆς ἐρημητικῆς ἀφιερώσεως, σέ σημεῖο πού οἱ γονεῖς του προβληματίζονταν γιά τό ἄν θά μποροῦσε νά ζήσει στήν κατά κόσμον ζωή. Ὁ μικρός προσευχόταν πολύ (καθημερινά γιά διάστημα ὡρῶν) καί ἔτρωγε μόνο ψωμί καί αὐτό λιγοστό (μόλις δύο «φρατζόλες» τήν ἑβδομάδα). Κατά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὁ μόνος πού ἀντιλαμβάνοταν την εἰδική κλήση τοῦ παιδιοῦ ἀπό τόν Θεό ἦταν ὁ παππούς του, ὁ ὁποῖος καί τόν πῆρε στό σπίτι του, ὅπου ὁ μικρός μποροῦσε νά ἀκολουθεῖ τό προσευχητικό καί ἀσκητικό του πρόγραμμα χωρίς κοσμικούς περισπασμούς. Ὁ παπποῦς του ἔγινε μάλιστα καί συνοδός του σέ προσκύνημα στούς ἱερούς τόπους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας (τήν Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου κ.ἄ.), ὅπου ὁ μικρός ἀναζητοῦσε ἕναν ἔμπειρο πνευματικό ὁδηγό.
 
Στήν ἡλικία τῶν 14 ἐτῶν ὁ Ἱλαρίων ἔχασε τον παπποῦ του και ἔτσι ὑποχρεώθηκε νά ἐπιτρέψει στήν πατρική του οἰκία. Ἐκεῖ, παρά τό γεγονός ὅτι συνέχιζε τόν ἰδιότυπο βίο του, οἱ γονεῖς του τόν ὑποχρέωσαν νά παντρευτεῖ. Ὁ Ἰλαρίων δέχθηκε τόν γάμο ἀπό σεβασμό καί ὑπακοή πρός αὐτούς, ὅμως ἔμεινε γιά πάντα ξένος πρός τήν σύζυγό του καί πρός τίς ὑποχρεώσεις πού ἀπέρρεαν ἀπό τήν νέα του κατάσταση. Μάλιστα ἔνοιωθε ἐγκλωβισμένος στά κοσμικά πράγματα καί ζητοῦσε καταφύγιο στόν π. Τρόφιμο, ἐφημέριο τοῦ γειτονικοῦ χωριοῦ Γκολοβίστινο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας πνευματικός καί ἀξιόλογος ἄνθρωπος.
 
Ὅπως εἶναι εὐνοήτο, ἡ κατάσταση αὐτή δέν μποροῦσε νά συνεχιστεῖ γιά πολύ. Ὁ Ἱλαρίων σταθμίζοντας τά πράγματα, προτίμησε τήν φυγή πρός τήν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, παρά τήν ὑποταγή στήν κοσμική πραγματικότητα. Σάν ἄλλος Πατριάρχης Ἀβραάμ προτίμησε νά «ἐξέλθει τῆς γῆς καί τῆς συγγενείας» του καί νά ἀναζητήσει τήν προσωπική του «γῆ τῆς ἐπαγγελίας». Στήν ἡλικία τῶν 20 ἐτῶν ἐγκατέλειψε σύζυγο καί πατρική στέγη καί ἐπέλεξε τήν δύσκολη ζωή τοῦ προσκυνητοῦ.
 
Μετά ἀπό πολλές προσκυνηματικές περιπλανήσεις, ὁ μακάριος Ἱλαρίων προσπάθησε δύο φορές νά ἐνταχθεῖ σέ κοινοβιακό μοναστήρι, ἀλλά προσέκρουσε στήν ἀντίδραση τῆς συζύγου του, ἡ ὁποία προσέφυγε στήν διοίκηση τῆς τοπικῆς Ἐπισκοπῆς. Ἔτσι ὑποχρεώθηκε «ἐκ τῶν πραγμάτων» νά ἀσπαστεῖ τόν ἐρημητικό βίο, γι’ αὐτό κατέφυγε σέ μία ἀπομωνομένη περιοχή, ὅπου ἔσκαψε μερικές σπηλιές στό μαλακό ἔδαφος τοῦ τόπου καί ἐγκαταστάθηκε ἐκεῖ. Γιά διάστημα 6 ἐτῶν ὁ μακάριος ζοῦσε ὡς σπηλαιώτης, τρεφόμενος μόνον μέ τά λαχανικά πού καλλιεργοῦσε ὁ ἴδιος. Καθώς ἡ περιοχή πού ἐγκαταστάθηκε δέν εἶχε κάποια πηγή νεροῦ, πολλές φορές ἔμενε χωρίς νερό, προσευχόμενος καί ἐλπίζοντας νά βρέξει. Χειμῶνα – καλοκαίρι κυκλοφοροῦσε ἀνυπόδυτος, ντυμένος μέ ἕνα λινό πουκάμισο καί ἕνα λευκό ράσο, πάνω ἀπό τά ὁποῖα φοροῦσε βαρειές ἁλυσίδες. Διαρκῶς καί ἀδιαλείπτως προσευχόμενος, προσέλκυσε πάνω του τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά καί τήν μανία τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Οἱ ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων ἦταν σφοδρές καί καθημερινές. Μέ ἄγριες φωνές καί θορύβους προσπαθοῦσαν νά τόν κάνουν νά διακόψει τήν προσευχή του καί νά ἐγκαταλείψει τήν ἄσκησή του. Μάλιστα, ὁ διάβολος «ἔμπαινε» καί στά ἄγρια ζῶα τοῦ δάσους, γιά νά τρομοκρατήσει τόν ἀγωνιστή μέ τίς ἐπιθέσεις τους καί νά ὑποχρεωθεῖ νά φύγει. Ὁ Ἱλαρίων ὅμως μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ συνέχισε τόν ἀγῶνα του.
 
Ἡ φήμη τοῦ νεαροῦ ἐρημίτη σταδιακά ἄρχισε νά διαδίδεται. Πλήθη ἀνθρώπων, πλουσίων καί πτωχῶν, ἄρχισαν νά συρρέουν στήν ἔρημό του, ἐλπίζοντας νά βροῦν λύση στά προβλήματά τους, πρακτικά καί πνευματικά. Ὁ Ὅσιος τούς δέχονταν ὅλους καί - κατά τήν δωρεά τοῦ Θεοῦ - τούς βοηθοῦσε μέ τήν προσευχή καί τίς συμβουλές του. Ὅ,τι τοῦ πρόσφεραν οἱ πλούσιοι, τό ἔδινε ἐλεημοσύνη στούς πτωχούς. Ὅμως ἡ παρουσία τόσου λαοῦ κούραζε τόν ἀγωνιστή, ὁ ὁποῖος ἀναγκαζόταν κάποιες ἡμέρες νά ἀποσύρεται στά βάθη τοῦ ἄγριου δάσους, ὅπου ἀναβαίνοντας σέ ἕνα μεγάλο δένδρο, περνοῦσε τίς ἡμέρες του προσευχόμενος, χωρίς ὕπνο, τροφή καί νερό. Βαθειά ἐκκλησιαστικός ὁ Ὅσιος, παρά τήν μόνωσή του, δέν παρέλειπε τόν κοινό ἐκκλησιασμό στήν ἐκκλησία τοῦ κοντινοῦ χωριοῦ, ὅπου μετελάμβανε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Πολλές φορές κάλυπτε τήν ἀπόσταση μέχρι τό χωριό κάτω ἀπό πολύ ἄσχημες καιρικές συνθῆκες. Μία φορά ἐπιστρέφοντας ἀπό τό χωριό, ἔπεσε σέ μία σφοδρή χιονοθύελλα καί σώθηκε ἐπειδή κατά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ τόν βρῆκε ἀναίσθητο κάποιος διαβάτης καί τόν μετέφερε στό σπίτι ἑνός πιστοῦ, ὅπου ἐπανῆλθε στή ζωή μέ μεγάλη δυσκολία, χάρις στίς εὐχές τοῦ ἐφημερίου καί τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τῆς Παναγίας.
 
Ἡ προσέλευση τόσων ἀνθρώπων στό ἀσκητήριο τοῦ Ἱλαρίωνος, προκάλεσε - ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο – τήν προσοχή τῆς Ἀστυνομίας (ἦταν ἡ περίοδος μετά τήν δυτικοποίηση τῆς Ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας καί τήν ὑποταγή τῆς Ἐκκλησίας στήν Πολιτεία ἀπό τόν Μέγα Πέτρο καί τήν ἀντικληρική καί ἀντιμοναχική πολιτική τῆς Μεγάλης Αἰκατερίνης καί ὅποιος ἤθελε νά μονάσει, μποροῦσε νά τό κάνει μόνο μέ τήν ἄδεια τῶν Ἀρχῶν). Ἔτσι ὁ Ὅσιος ὑποχρεώθηκε νά ἐγκαταλείψει τά σπήλαιά του καί νά ἀρχίσει τήν περιπλάνηση τοῦ προσκυνητή. Τότε ἐπισκέφθηκε τό Γιελέτς, τό Κίεβο καί τό Ζαντόνσκ. Στό Κούρσκ, ἐνῶ φιλοξενοῦνταν στή Μονή τοῦ Κορενόϋ, ὁ Ὅσιος ἀσθένησε πολύ σοβαρά καί ὁ Ἡγούμενος (ὁ ὁποῖος γνώριζε τους ἀγῶνες του), τοῦ πρότεινε νά χειροτονηθεῖ μυστικά μοναχός. Ὁ Ὅσιος συμφώνησε, δέχθηκε τό Μεγάλο καί Ἀγγελικό Σχῆμα, ἀλλά διατήρησε τό ὄνομα τῆς Βαπτίσεώς του.
 
Μετά τήν ἀνάρρωσή του ὁ Μεγαλόσχημος – πλέον - Ἱλαρίων ἐπέστρεψε καί πάλι στίς σπηλιές του. Ὅμως ὁ ἐχθρός τῆς ἀνθρωπίνης σωτηρίας, ἔφερε σκάνδαλα στήν ἐρημητική ζωή τοῦ Ὁσίου καί πέτυχε νά τόν ἀπομακρύνει ἀπό τήν ἔρημό του. Ἡ περιοχή πού ἀσκοῦνταν ἦταν ἰδιωτική, ἔτσι ὅταν ὁ Ὅσιος κατηγορήθηκε γιά ἀνηθικότητα, ὁ ἰδιοκτήτης ἀπευθύνθηκε στίς Ἐκκλησιαστικές Ἀρχές καί ὁ Ὅσιος δέχθηκε τό ἐπιτίμιο τῆς ἑξάμηνης παραμονῆς στή Μονή τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου, γιά... τιμωρία! Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὅμως εἶδε στήν ἐξέλιξη αὐτή τήν ὑλοποίηση τοῦ παλαιοῦ πόθου του, νά ζήσει σέ μία κοινοβιακή μονή καί ἔτσι ἀξιοποίησε τήν παραμονή πρός ὄφελος τῆς ψυχῆς του.
 
Μετά τό πέρας τῆς παραμονῆς του στή μονή, ὁ Ὅσιος ἐπέστρεψε στό χωριό καί ὄχι στήν ἔρημό του, διότι ἡ ἐκεῖ διαμονή του εἶχε κλονίσει τήν ὑγεία του. Ἐγκαταστάθηκε ἔτσι στό κωδωνοστάσιο τοῦ ναοῦ. Τότε ἄρχισε να ἐκδηλώνεται το θαυματουργικό του χάρισμα. Κάποια φορά οἱ καλλιέργειες τοῦ Πρίγκιπος Ντολγκοροῦκι στό πλησιέστερο ἀγρόκτημα, κινδύνευαν ἀπό την ξηρασία. Ἔστειλε τότε ὁ Πρίγκηπας ἕνα σημείωμα στόν Ὅσιο καί τόν παρεκάλεσε γιά τίς προσευχές του. Πράγματι, δι’ εὐχῶν τοῦ ὁσίου Πατρός Ἱλαρίωνος, ἔβρεξε καί ἡ σοδειά σώθηκε. Γιά νά εὐχαριστήσει τόν Ὅσιο ὁ Πρίγκηπας, τόν παρεκάλεσε νά μετακομίσει στήν ἐπικράτειά του, κάτι πού ὁ Ὅσιος δέχθηκε. Πέρασε ἔτσι λίγος καιρός χωρίς πειρασμούς, ἀλλά μετά τόν θάνατο τοῦ Πρίγκιπος, οἱ ὑποτελεῖς του ἄρχισαν νά φέρονται ἄσχημα στόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ὁπότε αὐτός ἄρχισε καί πάλι τίς περιπλανήσεις τοῦ προσκυνηματικοῦ βίου. Τελικά, το 1824, ἕνας πλούσιος γαιοκτήμονας πρότεινε τόν Ὅσιο νά ἐγκατασταθεῖ στήν ἐπικράτειά του, στό χωριό Τροεκούροβο. Ὁ Ὅσιος ἔκανε θερμή προσευχή καί ἀποδέχθηκε τήν πρόταση, ἀφοῦ ἄκουσε μία ὑπερκόσμια φωνή νά τοῦ λέει: «Ἀρκετά περιπλανήθηκες, ἐργάσου γιά τήν σωτηρία σου σέ ἕναν τόπο».
 
Ὅταν ὁ ὅσ. Ἱλαρίων ἐγκαταστάθηκε στό Τροεκούροβο (τόν Νοέμβριο τοῦ 1824), ἦταν 50 ἐτῶν. Τά ὑπόλοιπα 29 χρόνια τῆς ζωῆς τά πέρασε ἀγωνιζόμενος ἐκεῖ. Ὁ γαιοκτήμονας τοῦ διέθεσε τρία μικρά, καλά θερμαινόμενα, δωμάτια (τό κρύο πλέον, μετά ἀπό τόσα χρόνια διαμονῆς στά σπήλαια καί περιπλανήσεων στήν ὕπαιθρο, ἦταν ὁ μεγάλος ἐχθρός τοῦ Ὁσίου). Σέ ἀντιστάθμισμα αὐτῆς τῆς «ἀνέσεως», ὁ Ὅσιος αὔξησε τήν νηστεία του καί τούς περιορισμούς πού ἐπεβαλε στόν ἑαυτό του (λ.χ. τήν ἀπόλαυση ἑνός περιπάτου στήν ἐξοχή). Ἤδη ὁ ἔγκλειστος ἀσκητής εἶχε ἀποκτήσει μία ἐξαυλωμένη μορφή. Πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του (στήν ἡλικία σχεδόν τῶν 80 ἐτῶν), ἔμοιαζε μέ τούς παλαιούς ἀσκητές τῆς Αἰγυπτιακῆς ἐρήμου. Λιπόσαρκος ἀπό τήν νηστεία, ἀλλά φωτεινός, χαμογελαστός καί χαρούμενος, εἶχε μακριά ὁλόλευκα μαλλιά καί ἐπίσης μακριά γενειάδα. Κάποιος πού τόν γνώρισε ἔλεγε ἀργότερα: «Ἔμοιαζε μέ Ἄγγελο τοῦ Θεοῦ. Δέν μπορεῖ κανείς νά φανταστεῖ, μέ ποιά ὀμορφιά στολίζει ὁ Κύριος τούς δούλους Του ἐδῶ στή γῆ. Ἄν καί σχεδόν 80 ἐτῶν, ἔμοιαζε σάν νά ἦταν στήν ἀρχή τῆς ζωῆς του».
 
Στό Τροεκούροβο ὁ Ὅσιος ἀκολουθοῦσε ἕνα ἰδιότυπο πρόγραμμα ζωῆς. Ἄν καί ἔγκλειστος συμμετεῖχε στίς ἐκκλησιαστικές ἀκολουθίες καί δέχονταν ἐπισκέπτες, τούς ὁποίους ὑποδέχονταν μέ τά ἀκόλουθα λόγια: «Ἄς κάνουμε τρεῖς μετάνοιες καί ἄς προσευχηθοῦμε στήν Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν». Μιλοῦσε ἁπλᾶ, σύντομα καί συνήθως μέ παραδείγματα. Ἦταν εὐγενικός προς ὅλους. Οἱ ἄνθρωποι ἔφθαναν σ’ αὐτόν φορτωμένοι μέ πολλά προβλήματα, ἀλλά ἔφευγαν ἀνάλαφροι σάν πουλιά μετά τήν συζήτηση μαζί του. Ἀνάμεσα σέ ἄλλους τόν ἐπισκέθηκε κάποτε ὁ νεαρός δάσκαλος Ἀ. Μ. Γκρένκωφ, ὁ ὁποῖος ἤθελε ἀποχωριστεῖ τά ἐγκόσμια. «Πήγαινε ἀμέσως στήν Ὄπτινα», τόν συμβούλευσε ὁ ὅσ. Ἱλαρίων. Ὁ νεαρός ἔκανε ὑπακοή καί τελικά ἀναδείχθηκε ὁ μεγαλύτερος καί πλέον γνωστός Στάρετς τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας. Πρόκειται γιά τόν Στάρετς Ἀμβρόσιο, ὁ οποίος εὐλαβοῦνταν ἰδιαιτέρως τόν ὅσ. Ἱλαρίωνα καί μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς εἶχε στό κελλί του ἕνα πορτραῖτο του.
 
Πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του ὁ ὅσ. Ἱλαρίων ἀποφάσισε τήν ἵδρυση ἑνός κοινοβίου, στό ὁποῖο θά ἐγκαταβίωναν οἱ ἀδελφές πού σταδιακά εἶχαν συγκεντρωθεῖ γύρω του, ἀπό τήν ἐγκατάσταση στό Τροεκούροβο καί μετά. «Οἱ προσευχές μου θά εἶναι πάντοτε σ’ αὐτό τόν τόπο», εἶχε πεῖ προφητικά. «Σέ στιγμές λύπης, ἀσθενείας ἤ ἀμηχανίας, νά διαβάζετε τούς Χαιρετισμούς μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Βλαδιμήρου καί ἕνα μνημόσυνο γιά μένα τόν ἁμαρτωλό».
 
Ὁ ὅσ. Ἱλαρίων κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν 5η Νοεμβρίου 1853. Περίπου 10.000 πιστοί παρακολούθησαν τήν κηδεία του καί ὅλοι ὑπῆρξαν μάρτυρες τῆς θαυμαστῆς εὐωδίας πού ἀνέδυε τό λείψανό του καί εἶχε κατακλύσει τό κελλί του καί τόν ναό, κατά τήν διάρκεια τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας. Μετά τήν μακαρία του κοίμηση, πολλές ἦταν οἱ ἐμφανίσεις του, μέ τίς ὁποίες παρηγόρησε πιστούς πού εὐλαβοῦνταν τήν μνήμη του. «Γιά ἐκείνους πού πιστεύουν στόν Θεό εἶμαι ζωντανός», εἶπε σέ μία ἀπό αὐτές.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 5η Νοεμβρίου καί τά Λείψανά του τιμῶνται στό Τροεκούροβο καί ἄλλα μέρη τῆς Ρωσίας, τήν Κύπρο καί στήν Ἑλλάδα στό Παρεκκλήσιο τῆς ὁσίας Ξένης τῆς διά Χριστόν Σαλῆς Μάνδρας Ἀττικῆς.
 
Πηγή: Τό κείμενο βασίσθηκε στήν μετάφραση τοῦ Ρωσικοῦ Βίου τοῦ Ὁσίου ἀπό τήν Ὄλγα Oleinikov, πού δημοσιεύθηκε στό «Otechestvennye podvizhniki 18 i 19 vekov» σελ. 325 - 351, Jordanville Νέας Ὑόρκης, 1966.
 
Πηγή: churchsynaxarion.blogspot.gr

+ Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος ο Β' !

http://3.bp.blogspot.com/_NiJ0eLrBs0E/S5611wxrqfI/AAAAAAAAAfk/1moFfHVQFb4/s320/1952+%CE%B1.jpg

Κατά κόσμον Σπυρίδων Λιγνός, γεννήθηκε τό 1893 στό Ἀμαρούσιο Ἀττικῆς, καταγόμενος ἀπό παλαιά οἰκογένεια τῆς πόλεως. Στή γεννέτειρά του παρακολούθησε τίς ἐγκύκλιες σπουδές καί κατόπιν φοίτησε στό Σχολαρχεῖο τῆς ἐποχῆς του.Τό 1909, σέ ἡλικία 16 ἐτῶν, γνώρισε στό Ναό Ἀναλήψεως Παγκρατίου (μετόχι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους), τόν ἐφημέριο, τότε Ἱερομόναχο καί ἔπειτα Ἐπίσκοπο Βρεσθένης καί Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν ἅγιο Ματθαῖο τόν Νέο Ὁμολογητή (+ 1950), μέ τόν ὁποῖο συνδέθηκε πνευματικά, ὥστε νά τόν ἀκολουθήσει στήν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί νά ἐγκαταβιώσει μαζί του στό ἐρημητήριο τοῦ ἁγ. Μηνᾶ Βίγλας. Ἐκεῖ ἀγωνιζόμενος δέχθηκε τό Μεγάλο καί Ἀγγελικό Σχῆμα καί τό ὄνομα Νεκτάριος.
Στό ἐρημητήριο τοῦ ἁγ. Μηνᾶ ἔμεινε 23 ὁλόκληρα χρόνια, ἀγωνιζόμενος γιά τήν ψυχική του σωτηρία, ἐργαζόμενος τήν ξυλουργική τέχνη.
Τό 1952, κατά τήν ἀνασυγκρότηση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κλήθηκε ἀπό τήν ἔρημο τοῦ Ἄθωνα στήν ἔρημο τοῦ κόσμου, γιά νά ἐξυπηρετήσει τόν Ἀγῶνα ὡς κληρικός καί Ἐπίσκοπος. Τόν Μάρτιο τοῦ 1952 χειροτονήθηκε Διάκονος καί Πρεσβύτερος καί τόν Ἰούλιο τοῦ ἰδίου ἔτους ἐξελέγη καί χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Βρεσθένης, λαβών τό ὄνομα τοῦ Γέροντά του ἁγίου Ματθαίου.
Ποίμανε τήν ἐπαρχία του (νομό Λακωνίας) μέ νεανικό ζῆλο καί αὐταπάρνηση, μέ κόπους καί ἀγῶνες ἀνεκδιήγητους. Γιά τόν Ἐπίσκοπο Ματθαῖο τά ὅρια τῆς ἡμέρας ἦταν στενά καί ἀνεπαρκῆ, γι’ αὐτό μελετοῦσε καί τήν νύκτα. Καί στόν κόσμο ἔμεινε πτωχός Ἁγιορείτης καί γιά νά μήν ἐπιβαρύνει κανένα μέ τήν παρουσία του, δημιούργησε στή γεννέτειρά του Ἀμαρούσιο ἕνα μικρό ἡσυχαστήριο πρός τιμήν τῆς Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης, ὅπου καί διέμενε.
 
 
http://1.bp.blogspot.com/_NiJ0eLrBs0E/S562uMpQmwI/AAAAAAAAAfs/H9MJUZ8YILo/s320/1960+%CE%B1.jpg
 
Πρό τῆς ἐξωτερικῆς πύλης τῆς Ἱεράς Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσης Κερατέας.
 
 
http://4.bp.blogspot.com/_NiJ0eLrBs0E/S563UnbhFVI/AAAAAAAAAf0/74LI-sfcDgA/s320/1957,+%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%AC+%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82+%CE%B1.jpg

Ὁ μακαριστός Ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος Β' κατά τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τοῦ ἔτους 1957. Καθήμενοι διακρίνονται (ἀπό ἀριστερά) οἱ Ἀρχιερεῖς Πατρῶν Ἀνδρέας, Κορινθίας Κάλλιστος, Ἀθηνῶν Αγαθάγγελος καί Βρεσθένης Ματθαῖος Β'. Ὄρθιοι διακρίνονται (ἀπό ἀριστερά) οἱ Ἀρχιερεῖς Θεσσαλονίκης Δημήτριος, Θηβῶν Ἰωάννης καί Μεσσηνίας Γρηγόριος, ὁ Ἀρχιγραμματεύς Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος καί οἱ Ἀρχιερεῖς Ἀττικῆς Μελέτιος καί Τρίκκης Βησσαρίων.
 
 
http://2.bp.blogspot.com/_NiJ0eLrBs0E/S564iwGaCKI/AAAAAAAAAf8/9owpRsEbUV8/s320/1957,+%CE%A7%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1+%CE%A4%CE%AE%CE%BD%CE%BF%CF%85.jpg
 
Κατά τήν χειροτονία τοῦ Ἐπισκόπου Τήνου Ἀγαθαγγέλου (1957), στό Παρεκκλήσιο τοῦ ἁγίου Μηνᾶ (Ἱ. Μ. Παναγίας Κερατέας). Ἀπό τά ἀριστερά διεκρίνονται ὁ Ἱεροδιάκονος Γαλακτίων καί οἱ Ἀρχιερεῖς Θεσσαλονίκης Δημήτριος, Σαλαμῖνος Θεόκλητος (ἐπί τοῦ θρόνου, προσφωνῶν τόν χειροτονούμενο), Πατρῶν Ἀνδρέας, Τρίκκης Βησσαρίων καί Βρεσθένης Ματθαῖος Β'.
 
 
Πηγή:  trueorthodoxchyrchphotoarchives.blogspot.gr

Αναζητηση

Αναγνωστες