Το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτεται, φωτίζει, ζωοποιεί, μάλλον είναι το ίδιο φως και ζωή. Καθιστά τους ανθρώπους ναούς, τους θεοποιεί και τους τελειοποιεί.

(Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Part 3| Red Sea- proof of the supernatural


Part 2|Red Sea- proof of the supernatural


Part 1|Red Sea- proof of the supernatural


Dynamo magician flying(lévitation)2012/2013

Ο λόγος του Θεού μας προειδοποιεί για ψευδή θαύματα και φαντασίες δαιμονικές. Οι άνθρωποι πρέπει να μην νιώθουν δέος και έκπληξη από τέτοιους θαυματοποιούς, διότι όσα κάνουν τα κάνουν οι δαίμονες στους οποίους έχουν παραδοθεί συνειδητά ή όχι οι μάγοι. 
 
Ο μάγος πήγε στο άγαλμα του Κυρίου στη Βραζιλία και μιμήθηκε την στάση του Χριστού ιπτάμενος πάνω από το έδαφος. Απομίμηση με την δαιμονική ενέργεια που έκανε τον Dynamo να ίπταται. Προσοχή από τους μάγους και τα δαιμόνια που συνεργάζονται. 
 
 <<Την ημέρα της κρίσεως πολλοί θα μου πουν: "Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομα σου; Δεν διώξαμε δαιμόνια στο όνομα σου; Δεν κάναμε τοσα θαύματα στο όνομα σου;'' Και τότε θα τους πω κι εγώ: ''Ποτέ δεν σας ήξερα, φύγετε μακρυά μου, εσείς που αντιστρατεύεστε το νόμο του Θεού''>>. Κατά Ματθαίον κ. 7, στ. 21-23.

Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 5 of 5


Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 4 of 5


Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 3 of 5


Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 2 of 5


Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 1 of 5


Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΒΕΛΓΙΟ: «Σταυρωμένη αγελάδα» στο κέντρο καθολικής εκκλησίας


 
Οι καθολικοί πιστοί μιας βελγικής πόλης είναι εξοργισμένοι επειδή μια αγελάδα σε σταυρό έχει ανεγερθεί ως «έργο τέχνης» στο κέντρο μιας καθολικής εκκλησίας. Προτρέπουν τον τοπικό επίσκοπο να απομακρύνει το απεχθές «έργο» και να κάνει δημόσιες προσευχές για αποκατάσταση του χώρου.

Το έργο "τέχνης" του Tom Herck θα βρίσκεται στον μικρό ενοριακό ναό του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή του Kuttekoven, στη φλαμανδική πόλη Borgloonί μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου.

Την περασμένη Κυριακή μια ομάδα αρκετών δεκάδων Καθολικών ήρθε να προσευχηθεί και να διαμαρτυρηθεί μπροστά στο ναό όπου εξακολουθούν να γίνονται περιστασιακά λειτουργίες ζητώντας από τον τοπικό επίσκοπο Mgsr. Patrick Hoogmartens, να παρέμβει.

Ο «καλλιτέχνης», που πέρασε την εξαντλητική διαδικασία της πραγματικής πρόσδεσης του πτώματος μιας 500 κιλών αγελάδας σε ένα σταυρό πριν την καλύψει με σιλικόνη (!), εξήγησε ότι στόχος του «έργου» είναι η κριτική στη σύγχρονη σπατάλη.

 
Οι συμμετέχοντες πιστοί στην ειρηνική διαδήλωση καταδίκασαν δύο γεγονότα που έχουν σχέση με το «έργο»: μια προσπάθεια απομάκρυνσης της λεγόμενης "ιερής αγελάδας" από βανδάλους που έσπασαν ένα παράθυρο από βιτρό και προσπάθησαν να κόψουν τα σχοινιά με τα οποία κρέμεται με ένα μαχαίρι, καθώς και έναν εμπρησμό σε ένα κοντινό παλιό μεσαιωνικό παρεκκλήσι – που σήμερα λειτουργεί ως δημοτικό μουσείο - που περιέχει και άλλα τέτοια «εκθέματα».

Οι πιστοί λένε ότι η τοπική επισκοπή έχει αργήσει να δράσει κατά της βλάσφημου «έργου» στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, στην οποία εξακολουθούν να γίνονται θρησκευτικές λειτουργίες. Λένε ότι η «σταυρωμένη αγελάδα» είναι μια «σατανική εικόνα και μια αηδιαστική προσβολή του Θεού και του καθολικισμού».

"Είμαστε απογοητευμένοι από τον Patrick Hoogmartens. Δεν έχει κάνει τίποτα γιατί θέλει να αποφύγει την αντιπαράθεση. Είναι τρομοκρατημένος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ήρθαμε να προσευχηθούμε εδώ, διότι η πίστη μας ατιμάζεται", δήλωσε ο Dries Goethals.

Τελικά, η μητρόπολη του Hasselt ως απάντηση αρκέστηκε να εκδώσει μία δήλωση που μεταξύ άλλων, έλεγε: «Είμαστε πάντα έτοιμοι να συνεργαστούμε σε διάλογο με έργα τέχνης σε μια εκκλησία και μπορούμε σίγουρα να εκτιμήσουμε το χιούμορ. Αλλά μια αγελάδα στο σταυρό όπου κρεμάστηκε ο Χριστός, αυτό είναι κάτι που μας ξεπερνάει…». Την δήλωση δεν ακολούθησε καμία ενέργεια. 

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ἁγίου Δαμιανοῦ τοῦ ἐκ Μυριχόβου.


http://www.imthf.gr/images/eikones/agiologia/agios_damianos.jpg

O Ἅγιος Δαμιανὸς γεννήθηκε στὸ χωριὸ Μυρίχοβο Καρδίτσας (σημερινὴ Ἁγία Τριάδα) ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸ 1510 περίπου καὶ ἀπὸ τὴν νεαρή του ἡλικία ἀκόμη ἀγάπησε τὴν μοναστικὴ πολιτεία καὶ θέλησε νὰ ἐνδυθεῖ μὲ τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα τοῦ Μοναχοῦ. Ἔτσι ἄφησε τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του καὶ μετέβη στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ συγκεκριμένα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Φιλοθέου ὅπου ἔγινε μοναχός.

Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ἀφήνει τὴν Ἱερὰ Μονὴ καὶ ἀναχωρεῖ σὲ ἀσκητήριο γιὰ νὰ ἀφιερωθεῖ περισσότερο στὴν προσευχή. Μετέβη σὲ ἕνα ἀσκηταριὸ κοντὰ σὲ ἕναν ἀσκητὴ ποὺ τὸν ἔλεγαν Δομέτιο. Ἔμεινε κοντά του σχεδὸν τρία χρόνια καὶ ὁ μοναχὸς Δαμιανὸς πρόκοψε σὲ ὅλες τὶς ἀρετὲς τοῦ μοναστικοῦ βίου. Μάλιστα δέ, ὁ Ἅγιος ἠξιώθει νὰ ἀκούσει θεία φωνὴ ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Δαμιανέ, δὲν πρέπει νὰ ζητᾶς μόνο τὸ δικό σου συμφέρον ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ὁ μοναχὸς Δαμιανὸς ἀφήνει τὸ Ὄρος καὶ πηγαίνει στὴν περιοχὴ τοῦ Ὀλύμπου. Ἐκεῖ κήρυττε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν εἰρήνη, παρακινοῦσε τοὺς χριστιανοὺς νὰ μετανοήσουν, νὰ ἀποφεύγουν τὶς ἀδικίες καὶ τὶς κακίες, καὶ τοὺς προέτρεπε νὰ ἐφαρμόζουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Ὁ λόγος του ὅμως δὲν ἄρεσε σὲ ὡρισμένους θεοσεβεῖς καὶ ὑποκριτὲς χριστιανοὺς οἱ ὁποῖοι τὸν κατηγόρησαν ὅτι εἶναι λαοπλάνος καὶ ἀπατεῶνας.

Ὁ Δαμιανὸς ὅμως σὰν γνήσιος χριστιανὸς δὲν ἀσχολεῖται μὲ τοὺς κατηγόρους του καὶ φεύγει ἀπὸ τὴν περιοχὴ καὶ πηγαίνει στὴν περιοχὴ τῆς Λάρισας καὶ τοῦ Κισσάβου. Δυστυχῶς ὅμως τὰ ἴδια συναντᾶ κι ἐκεῖ· κακία, μιζέρια, φθόνο, ὑστεροβουλία. Ἀναγκάζεται νὰ φύγει καὶ πηγαίνει στὴν περιοχὴ τῶν Ἀγράφων, συνεχίζοντας πάντοτε τὸ φλογερὸ του κήρυγμα. Ἡ διδαχὴ τοῦ Ἁγίου ἦταν πάντοτε ἡ ἴδια· στερεὰ πίστη καὶ ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἅγιος θεωρεῖται ὡς ὁ κτήτωρ τῆς Μονῆς τῆς Παναγίας Πελεκητῆς στὴν Καρύτσα Δολόπων ποὺ ἦταν τὸ ὁρμητήριο τοῦ Ἁγίου γιὰ τὴν ἱεραποστολική του δράση. Ὁ Ἅγιος ἀνακαίνισε σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν Ἱερὰ Μονή, ποὺ ἐνδεχομένως εἶχε ὑποστεῖ σημαντικὲς φθορὲς ἢ συνέχισε καὶ ὡλοκλήρωσε τὴν κατασκευή της. Ἔτσι πέρασε στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ τῆς περιοχῆς νὰ ἐμφανίζεται ὡς ὁ κτήτωρ τῆς Μονῆς καὶ νὰ ἀπεικονίζεται σὲ δύο τοιχογραφίες τῆς Μονῆς μὲ τὸν τίτλο τοῦ κτήτορος 86 μόλις χρόνια μετὰ τὸ μαρτυρικό του τέλος (ἡ μία τοιχογραφία εἶναι τοῦ 1654 καὶ ἡ δεύτερη τοῦ 1666). Ὅμως, ἐκεῖ στὰ Ἄγραφα ποὺ τόσο ἀγάπησε ὁ Ἅγιος, ὁ διάβολος τὸν κυνήγησε. Ἀνευλαβεῖς κάτοικοι τῆς περιοχῆς καὶ ἀθεόφοβοι τὸν συκοφάντησαν καὶ τὸν κυνήγησαν ἀπὸ τὰ Ἄγραφα κατηγορῶντας τον ὡς λαοπλάνο καὶ ψευδοκαλόγηρο.

Ἔτσι φεύγει καὶ πηγαίνει στὸν Κίσσαβο καὶ ἐκεῖ δίπλα ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἀνατολὴ χτίζει ἕνα νέο Μοναστήρι πρὸς τιμὴν τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ζεῖ μαζὶ μὲ ἄλλους μοναχοὺς προσευχόμενος ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης καὶ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου. Πλῆθος πιστῶν ἀνθρώπων τῆς περιοχῆς πηγαίνουν στὸ Μοναστήρι γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸ φλογερὸ κήρυγμα τοῦ Ἁγίου.

Κάποια στιγμὴ ὁ Δαμιανὸς πηγαίνει γιὰ δουλειὲς τῆς Μονῆς στὸ γειτονικὸ χωριὸ Βουλγαρινή. Ἐκεῖ συλλαμβάνεται ἀπὸ Ἀγαρηνοὺς καὶ ὁδηγεῖται στὸν Τοῦρκο διοικητὴ τῆς Λάρισας, μὲ τὴν κατηγορία ὅτι παρεμποδίζει τὴν ἀγοραπωλησία τῶν ἐμπορευμάτων τὴν Κυριακὴ καὶ παρακινεῖ τοὺς Γραικοὺς νὰ μείνουν στέρεοι στὴν πίστη των. Ἔτσι λοιπόν, ἐπὶ 15 ἡμέρες βασανίζεται σκληρά, δέρνεται μὲ μανία, τοῦ δένουν τὰ πόδια καὶ τὸν τράχηλο μὲ βαριὲς ἁλυσίδες, τὸν φοβερίζουν καὶ τὸν ἀπειλοῦν γιὰ τὴ ζωή του. Μάταια ὅμως, ὁ Ἅγιος δὲν λύγισε καὶ τότε ὁ Τοῦρκος δυνάστης προστάζει νὰ θανατωθεῖ πρῶτα μὲ τὴ φοῦρκα καὶ μετὰ νὰ ριχθεῖ στὴ φωτιά. Τὸν πῆραν οἱ δήμιοι, τὸν κρέμασαν καὶ τότε ἕνας δήμιος τὸν κτύπησε δυνατὰ στὸ κεφάλι μὲ ἕναν πέλεκυ. Ὅμως κόπηκε τὸ σκοινὶ καὶ ὁ Ἅγιος μισοπεθαμένος πέφτει κάτω στὸ ἔδαφος. Οἱ δήμιοι τότε τὸν παίρνουν καὶ τὸν ρίχνουν ὅπως ἦταν στὴ φωτιὰ ἐνῶ μετὰ ἔριξαν τὴ στάχτη του στὸν Πηνειὸ ποταμό. Ἔτσι ὁ Ὁσιομάρτυς Δαμιανὸς ἔλαβε τὸν στέφανο τοῦ Μαρτυρίου στὶς 14 Φεβρουαρίου τοῦ 1568. Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου ἑορτάζεται στὶς 14 Φεβρουαρίου.
 
᾿Απολυτίκιον.
῏Ηχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.


Φιλοθέου τῆς μάνδρας σεπτὸν ἀνάστημα, ᾿Αγράφων καὶ Θεσσαλίας ἱεροκῆρυξ λαμπρὲ καὶ Καρύτσης τῶν Δολόπων μέγα καύχημα, θεοειδὲς Δαμιανέ, ὁσιόαθλε κλεινὲ Λαρίσης ὁ ἁγιάσας τὴν χθόνα, ῥῦσαι κακίας τοῦ μισοκάλου τοὺς τιμῶντάς σε.
 
Πηγή: imthf.gr

Βίος καὶ πολιτεία τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρος Σεραφεὶμ Ἀρχιεπισκόπου Φαναρίου καὶ Νεοχωρίου.

 


O Ἅγιος Σεραφεὶμ γεννήθηκε στὴν Πεζούλα περὶ τὰ μέσα τοῦ 16ου αἰ. ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους, τὸν Σωφρόνιο καὶ τὴ Μαρία. Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ διακρίνονταν γιὰ τὸν καλό του χαρακτήρα, τὴν ἀγάπη του πρὸς τὴν Ἐκκλησία, τὶς φιλομοναχικές του τάσεις, γι’ αὐτὸ καὶ πῆγε νὰ μονάσει πολὺ νωρὶς στὴν Ἱ. Μονὴ τῆς Κυρίας Θεοτόκου τῆς Κρυερᾶς Πηγῆς, τῆς σημερινῆς Κορώνας.

Ἐκεῖ στὸ μοναστήρι, φάνηκαν οἱ πολλές του ἀρετὲς καὶ νωρὶς χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καὶ κατόπιν ἀνέλαβε καὶ ἡγούμενος τῆς Μονῆς. Ἀργότερα, νέος ἀκόμη στὴν ἡλικία, ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος Φαναρίου καὶ Νεοχωρίου, γεγονὸς ποὺ τοὺ ἔδωσε τὴ δυνατότητα νὰ προσφέρει πολλὲς ὑπηρεσίες στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ δοῦλο γένος καὶ πολὺ νὰ στηρίζει μὲ τὰ κηρύγματά του καὶ τὶς περιοδεῖες του στὰ Ἄγραφα τοὺς ῥαγιάδες, ποὺ στέναζαν κάτω ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγό.

Γιὰ τὴ δράση του λοιπὸν τόσο ὡς ἡγούμενος ὅσο καὶ ὡς ἐπίσκοπος προκάλεσε ἐναντίον του τὸ μίσος τῶν ἀγάδων Τούρκων τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν εὐκαιρία τοῦ ἐπαναστατικοῦ κινήματος, ποὺ ἔκανε τὸ 1601 ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης – Τρικάλων Διονύσιος ὁ Φιλόσοφος ἢ Σκυλόσοφος, ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν οἱ Τοῦρκοι, κατηγορήθηκε καὶ ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ ὡς συνεργὸς τῆς ἐπανάστασης.

Καὶ ἐπειδὴ μὲ θάρρος καὶ τόλμη ἀρνήθηκε νὰ ἀλλαξοπιστήσει καὶ νὰ προδώσει τὴν πίστη του καὶ τὸν Χριστὸ προκειμένου νὰ ἀπαλλαγεὶ ἀπὸ τὴν κατηγορία ποὺ τὸν βάρυνε, καταδικάστηκε σὲ θάνατο δι’ ἀποκεφαλισμοῦ, ἀφοῦ προηγουμένως ὑπέστη φοβερὰ μαρτύρια καὶ βασανιστήρια, μέχρι ποὺ τὸν ἔγδαραν ζωντανὸ στὸ σημερινὸ περίβολο τοῦ Ἱ. Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ στὸ Φανάρι.

Ἔτσι, τέλος, στὶς 4 Δεκεμβρίου 1601 ὁ Ἅγιος ἀποκεφαλίστηκε καὶ παρέδωσε τὴν ἁγία του ψυχὴ στὸν ἀθλοθέτη Χριστὸ θυσιάζοντας τὴ ζωή του «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία».

Ἡ Ἐκκλησία τὸν κατέταξε στὴ χορεία τῶν ἁγίων καὶ ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 4 Δεκεμβρίου, ἡ δὲ ἁγία κάρα του, ποὺ φυλάσσεται στὴν Ἱ. Μονὴ Κορώνας ὡς πολύτιμος θησαυρὸς γιὰ τὸν τόπο μας καὶ ἀγωγὸς θαυματουργικῆς δυνάμεως γιὰ τοὺς πιστούς. Λιτανεύεται πανηγυρικὰ στὸ Φανάρι τὴν τελευταία Κυριακὴ τοῦ Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο καὶ τὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων στὴν Καρδίτσα.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.


Τῶν Ἀγράφων τὸν γόνον, Φαναρίου τὸν πρόεδρον, καὶ Μονῆς Κορώνῃς τὸ κλέος, Σεραφεὶμ εὐφημήσωμεν ἀθλήσας γὰρ λαμπρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ, θαυμάτων ἐπομβρίζει δωρεάς, καὶ λυτροῦται νοσημάτων φθοροποιῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πάσιν ἰάματα.

Πηγή: himthf.gr

Ελεημοσύνη, η καλύτερη επένδυση.

https://www.imtl.gr/wp-content/uploads/2011/12/%CE%99%CE%A9%CE%91%CE%9D%CE%9D%CE%97%CE%A3-%CE%A7%CE%A1%CE%A5%CE%A3%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%9C%CE%9F%CE%A3-%CE%A0%CE%95%CE%A1%CE%99-%CE%95%CE%9B%CE%95%CE%97%CE%9C%CE%9F%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%97%CE%A31.jpg

Πρωτοπρ. Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου – Μουσικού

Συχνά όταν συναντούμε στον δρόμο έναν ζητιάνο βρίσκουμε χίλιες δικαιολογίες να μην απλώσουμε το χέρι μας να δώσουμε έστω και ένα δεκάλεπτο. Άλλοι πάλι αυτές τις ημέρες, όταν βλέπουν τις κυρίες του εράνου αγάπης με τα κουπόνια στο χέρι να ζητούν την συνδρομή μας, βγάζουν όλη την γκρίνια τους.
 
Την 1η Δεκεμβρίου γιορτάσαμε την μνήμη του αγίου Φιλαρέτου του ελεήμονος. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του γυρνούσε στους δρόμους της Κωνσταντινουπόλεως μ΄ έναν υπηρέτη ο οποίος κρατούσε τρία πουγγιά: ένα γεμάτο χρυσά νομίσματα, ένα με αργυρά και το τρίτο με χάλκινα. Μόλις τον πλησίαζε κάποιος ζητιάνος έπαιρνε στην τύχη νομίσματα χωρίς να υπολογίζει την ελεημοσύνη με βάση την δική του κρίση αλλά άφηνε στον Θεό να αποδίδει στον καθένα ό,τι του αξίζει. 

Και μην μου πείτε ότι αυτός ήταν πλούσιος άρχοντας της εποχής. Ο Θεός για να τον δοκιμάσει, όπως τον Ιώβ, του στέρησε όλα τα υλικά αγαθά. Αυτός και τότε δεν σταμάτησε να ασκεί την αρετή της ελεημοσύνης. Το μοναδικό βόδι που είχε το χάρισε σ΄ έναν φτωχό χωρικό, το άλογό του σ΄ έναν στρατιώτη που είχε χάσει το δικό του και έτσι δεν είχε την δυνατότητα να οργώσει το χωράφι του. Γκρίνια από την γυναίκα του, γκρίνια και από τα παιδιά του. Τον λυπήθηκε ένας πλούσιος γείτονας και του έδωσε ένα μεγάλο ποσό για να ζήσει για λίγο καιρό άνετα. Αυτός το χώρισε σε μερίδια όσα ήταν τα μέλη της οικογενείας του και το δικό του μερίδιο το μοίρασε στους φτωχούς. Ακόμη και το ένδυμά του το έδωσε σ΄ έναν φτωχό ζητιάνο διότι δεν είχε τίποτε άλλο να του δώσει όταν εκείνος του ζήτησε λίγη τροφή. 

Η καλύτερη επένδυση τόσο για την ψυχή μας όσο και για την οικονομική μας ευμάρεια είναι η ελεημοσύνη. Ο άγιος Φιλάρετος γρήγορα πάλι έγινε πολύ πλούσιος διότι ο Θεός βλέποντας την μεγάλη του αρετή τον αντάμειψε ανάλογα. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΣΤ' έστειλε σ΄ όλη την επικράτεια απεσταλμένους με εντολή να του βρουν νύφη όμορφη και ενάρετη. Όταν έφτασαν στην πόλη Άμνεια που κατοικούσε ο άγιος δέχτηκαν την φιλοξενία του, είδαν την αρχοντιά του και την σεμνότητα της κόρης του Μαρίας και την πρότειναν για νύφη στον αυτοκράτορα. Έτσι ο πατέρας της βρέθηκε πάλι πλούσιος στα ανάκτορα. 

 https://i2.wp.com/apopsilive.gr/wp-content/uploads/2016/12/%CE%A6%CE%A9%CE%A4%CE%9F-2.jpg?fit=650%2C390&resize=728%2C491

Μου διηγήθηκε πρόσφατα ένας φίλος μου επιχειρηματίας, πώς αντιμετώπισε τα δύσκολα χρόνια της κρίσης. Όταν η επιχείρησή μου άρχισε να μην πηγαίνει καλά πήγα, μου λέει, απελπισμένος στον πνευματικό μου με την απόφαση να την κλείσω, διότι κάθε μήνα τα χρέη της μεγάλωναν. Εκείνος μου είπε να κάμω λίγο υπομονή ακόμη και να αρχίσω το ένα δέκατο των χρημάτων που περνούν από τα χέρια μου να το κάνω ελεημοσύνη. Με φώτισε ο Θεός και του έκανα υπακοή. Δεν άρχισε η ώρα που όλα στην ζωή μου αντιστράφηκαν. Και το οικονομικό θέμα λύθηκε αλλά κυρίως ήλθε η χαρά σε όλα τα μέλη της οικογενείας μου.

Ο Κύριός μας είπε: »Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6, 25-33). Ο κάθε άνθρωπος στις δύσκολες στιγμές δείχνει πόσο έχει εμπιστοσύνη στον Θεό αλλά και πόσα αγαπά τον συνάνθρωπο. Ο Κύριός μας επαίνεσε το δίλεπτο της φτωχής χήρας.

Αγαπητοί φίλοι η ελεημοσύνη ας γίνει τρόπος ζωής για μας και τα παιδιά μας που δυστυχώς τα μαθαίνουμε μόνο να ζητούν και όχι να δίνουν. Η πνευματική χαρά όμως έρχεται όταν δίνουμε και όχι όταν παίρνουμε. Ένας βασικός λόγος που είναι σήμερα καταθλιπτικοί οι άνθρωποι γύρω μας είναι διότι είμαστε όλη εγωιστές και ξέρουμε μόνο πώς να βολεύουμε τον εαυτούλη μας. Εάν γνωρίζαμε την ανιδιοτέλεια και τον τρόπο να βγούμε από τον εαυτό μας και να δοθούμε χωρίς ανταλλάγματα στον διπλανό μας δεν θα υπήρχε η αρρώστια της κατάθλιψης. 

https://i.pinimg.com/736x/4c/d6/e4/4cd6e40c8f464653a0b75898db0330d6.jpg

Και ας μην ξεχνούμε ότι υπάρχει και άλλη ζωή. Το καλύτερο εισιτήριο για την αιώνια ζωή είναι η ελεημοσύνη. Όσο εμείς ελεήσαμε τους συνανθρώπους μας σ΄αυτή την ζωή άλλο τόσο και το εκατονταπλάσιο αυτού θα μας δώσει ο Θεός στην άλλη ζωή. Επιπλέον θα ζούμε και σ΄ αυτόν τον μάταιο κόσμο χωρίς τύψεις γεμάτοι χαρά διότι πράξαμε και εμείς το ελάχιστο για τον φτωχό αδελφό μας. Η ελεημοσύνη ας γίνει τρόπος ζωής όχι μόνον για τις μέρες των Χριστουγέννων αλλά για όλη μας την ζωή.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Είσαι αγόρι ή κορίτσι;

Παιδιά νηπιαγωγείου έως και 3 ετών στη Βρετανία θα διδάσκονται βιβλία που αμφισβητούν το φύλο τους.


 
Τα νηπιαγωγεία στη Βρετανία ενθαρρύνουν τα παιδιά να αμφισβητούν το φύλο τους διαβάζοντας ιστορίες που προκαλούν τα στερεότυπα των ανδρών και των γυναικών.

Τα βιβλία, συμπεριλαμβανομένων χαρακτήρων που πιστεύουν ότι είναι λάθος φύλο, θα αναγνωσθούν σε παιδιά τόσο μικρά όσο και τριών ετών καθώς η ομάδα ενσωμάτωσης των ΛΟΑΤ ”Educate and Celebrate” τα έβαλε σε λίστες ανάγνωσης νηπιαγωγείου και δημοτικού σχολείου, μεταδίδει η Daily Mail.
 
Το Educate and Celebrate, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το Βρετανικό Υπουργείο Παιδείας, υποστήριξε δεκάδες σχολεία για την υιοθέτηση τουαλετών και στολών ουδέτερου φύλου. Οι ιστορίες ενθαρρύνουν τα κορίτσια να εξετάσουν μια καριέρα ως πυροσβέστες και τα αγόρια να μαγειρεύουν δείπνο για τις οικογένειές τους.
 
Ένα βιβλίο απ’ αυτά μιλάει για ένα αρκουδάκι που ονομάζεται Thomas, το οποίο λέει «στην καρδιά μου, πάντα γνωρίζω ότι είμαι κορίτσι αρκουδάκι», σύμφωνα με την The Sunday Times. 
 
 
Ένα άλλο στον κατάλογο είναι ένα βιβλίο με εικόνες που ονομάζεται ”Είσαι αγόρι ή είσαι κορίτσι;”.
 
Ο κύριος χαρακτήρας της ιστορίας, o Tiny, αμφισβητεί την ταυτότητα του φύλου του και θέματα συζήτησης αναφέρονται στο πίσω μέρος του βιβλίου, όπως: “Έχει σημασία αν ο Tiny είναι αγόρι ή κορίτσι; Θα έπρεπε να επιτραπεί στον Tiny να παίζει ποδόσφαιρο και να ντύνεται σα νεράϊδα;”

Ο πρόεδρος του οργανισμού ”Εκστρατεία για την πραγματική εκπαίδευση”, Chris McGovern, χαρακτήρισε την κίνηση λάθος.
 
«Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις των ανθρώπων που χρησιμοποιούν και προωθούν αυτό το υλικό, αλλά είναι λανθασμένες», είπε. «Προκαλούν ενήλικες νευρώσεις για το φύλο σε παιδιά που δεν ενδιαφέρονται για το φύλο. Τα παιδιά δεν έχουν θέματα σχετικά με το φύλο τους σε 99,9% των περιπτώσεων. Οι ενήλικες πρέπει να σταματήσουν να σκέπτονται ότι τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο με όπως αυτοί. Δεν τον βλέπουν έτσι. Μπορούν να παίξουν ότι είναι γκόμπλιν τη μια μέρα, ένας δράκος την επόμενη. Δεν βλέπουν τον κόσμο με τον τρόπο που τον βλέπουν οι ενήλικες κάνουν και το να προκαλείς ενήλικες νευρώσεις σχετικά με το φύλο στα παιδιά είναι καταστροφικό και σκληρό».
 
Έχει επίσης καταρτιστεί ένας κατάλογος ανάγνωσης για τους μεγαλύτερους μαθητές έως την ηλικία των 11 ετών, συμπεριλαμβανομένων της μικρής νουβέλας Gracefully Grayson, της οποίας ο κεντρικός χαρακτήρας είναι «ένα κορίτσι εσωτερικά, κολλημένο στο σώμα λάθος φύλου».
 
Επίσης εμφανίζεται στον κατάλογο και ο George, για ένα αγόρι που «ξέρει ότι δεν είναι αγόρι», το οποίο εμφανίζεται δίπλα στο βιβλίο ”Τζέιμι: Η ιστορία μιας τρανσέξουαλ σταχτοπούτας”. 
 
Πηγή: aktines.blogspot.gr

Ὁ Στάρετς Βασίλειος τῆς σκήτεως Ποϊάνα Μάρουλουϊ, μέσα ἀπό τά μάτια τοῦ Ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ.

 http://parembasis.gr/images/2017/256/2017-256-12.jpg
 
Ὁ στάρετς [1] Βασίλειος (ρουμ. Vasile de la Poiana Mărului) ἢ Βασίλειος ὁ Καρπάθιος (ρουμ. Vasile Carpatinul), ὑπῆρξε μία ἀπό τίς διαπρεπέστερες ἀσκητικές φυσιογνωμίες τοῦ 18ου αἰώνα. Σύμφωνα μέ τόν Ρουμάνο ἀρχιμανδρίτη Ἰωαννίκιο Μπαλάν [2], γεννήθηκε τό ἔτος 1692 στήν Πολτάβα (ρωσ. Полτава) τῆς Οὐκρανίας (Μικρᾶς Ρωσίας).

Τήν ἐποχή πού ὁ ἐπιφανέστερος μαθητής του, ὁ Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ [3] μόναζε στίς Βλαχικές σκῆτες (1743-1746), τελοῦσε ἡγούμενος τῆς σκήτης Ποϊάνα Μάρουλουϊ (ρουμ. Poiana Mărului) τῆς Βλαχίας καί πνευματικός ὁδηγός καί "κοινός διδάσκαλος" ἕνδεκα πέριξ αὐτῆς σκήτεων, στά ρουμανικά ὄρη Μπουζάου (ρουμ. Buzău).
 
Νέος ἐκάρη μοναχός στήν σκήτη Νταλχαούτσι (ρουμ. Dalhauți), τό ἔτος 1705 ἢ 1706, σέ ἡλικία περίπου δεκατεσσάρων (14) ἐτῶν, καί ἐπιδόθηκε σέ μεγάλους ἀσκητικούς ἀγῶνες. Χειροτονήθηκε ἱερεύς καί ἀνέλαβε ἡγούμενος τῆς σκήτεως τό ἔτος 1715 σέ ἡλικία εἴκοσι τριῶν (23) ἐτῶν.
 
Σταδιακά συνάχθηκαν πλησίον του πλέον τῶν τεσσαράκοντα (40) μοναχῶν, τούς ὁποίους καθοδηγοῦσε μέ κεντρικούς ἄξονες τήν ὑπακοή, τήν ταπείνωση, τήν σιωπή καί τήν "εὐχή" τοῦ Ἰησοῦ. Ἔδινε βάση στήν τήρηση τοῦ νοῦ καί τῆς καρδίας καί τήν καθαρότητα τῶν λογισμῶν. Ἐπίσης ἐπέμενε στήν ἀνάγνωση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλά καί τῶν ἁγίων Πατέρων, τῶν αὐθεντικῶν ἑρμηνευτῶν της. Στήν σκήτη τηροῦσαν τήν μονοφαγία καί τήν ἀποχή ἀπό τό κρέας, γιά τό ὁποῖο ὁ στάρετς ἔγραψε καί εἰδική πραγματεία, καθότι φαίνεται ὅτι τήν ἐποχή του πολλοί μοναχοί κρεοφαγοῦσαν. Προέτρεπε τούς μαθητές του, μετά ἀπό κατάλληλη προετοιμασία, στήν μετάληψη τῆς θείας Κοινωνίας μία φορά τήν ἑβδομάδα. Ἡγουμένευσε τῆς σκήτεως Νταλχαούτσι περί τά εἲκοσι (20) ἔτη.
 
Ἀνάμεσα στά ἔτη 1730-1733 ὁ στάρετς μεταβαίνει στήν σκήτη Ποϊάνα Μάρουλουϊ μέ δώδεκα (12) μαθητές του, κατά τόν τύπο τοῦ ὁμίλου τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὁ εὐλογημένος Γέροντας Βασίλειος παρέδωσε τήν ψυχή του στόν Κύριο στίς 25 Ἀπριλίου τοῦ 1767, σέ ἡλικία 75 ἐτῶν, στήν σκήτη Ποϊάνα Μάρουλουϊ. Τό Πατριαρχεῖο Ρουμανίας τόν κατέταξε στό ἁγιολόγιό του τό ἔτος 2003. Ἡ μνήμη του τελεῖται στίς 25 Ἀπριλίου.
 
Μέ βάση τίς σποραδικές πληροφορίες πού μᾶς δίνει ὁ ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ στήν αὐτοβιογραφία του, πληροφορούμαστε ὅτι ὁ στάρετς Βασίλειος μαζί μέ ὁμόψυχους ἀδελφούς ἀσκήτευαν στά ὅρια τῆς Ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας μέχρι τήν ἐποχή πού ἀπαγορεύθηκε ἀπό τόν Μέγα Πέτρο νά ζοῦν οἱ μοναχοί στίς ἐρήμους. Τότε μαζί μέ τούς «ὑπόλοιπους ζηλωτές ἦλθαν στή χώρα τῆς Οὐγγροβλαχίας καί ἐγκαταστάθηκαν σέ μιά σκήτη πού λεγόταν Βάλεα Στιόπουλουϊ». Συνασκητές τοῦ στάρετς Βασιλείου, τούς ὁποίους μνημονεύει ὁ Ὅσιος, εἶναι οἱ ἑξῆς: Μιχαήλ [4], τῆς σκήτεως Νταλχαούτσι, Στέφανος [5] τῆς σκήτεως Βάλεα Στιόπουλουϊ, Ἰωάννης Κμήτα [6], τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου.
 
Ὁ ὅσιος Παΐσιος δέν κατάφερε νά ζήση στήν ὑπακοή τοῦ στάρετς Βασιλείου, ὅσο μόναζε στίς σκῆτες τῆς Βλαχίας, τά ἔτη 1743-1746. Δέχθηκε ὅμως ἀργότερα, τό ἔτος 1750, τήν ἐπίσκεψη τοῦ Βασιλείου, ἐνόσω αὐτός ἀσκοῦνταν στήν Καψάλα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἐκεῖ ἐκάρη μεγαλόσχημος ἀπό τά χέρια τοῦ στάρετς.
 
Ὁ ὅσιος Παΐσιος περιγράφει τήν πρώτη του συνάντηση μέ τόν Γέροντα Βασίλειο, στήν σκήτη Τραϊστένι (ρουμ. Trăisteni), ὡς ἑξῆς: «Ὕστερα ἀπό λίγο καιρό ἦρθε ἐκεῖ νά ἐπισκεφθῆ τήν ἀδελφότητα ὁ μακαρίας μνήμης κοινός ὅλων διδάσκαλος καί ὁδηγός, ὁ πανοσιολογιότατος καί ἅγιος μεγαλόσχημος στάρετς Βασίλειος. (...) Ὁ θεοσεβής αὐτός ἄνδρας ὑπερεῖχε ἀπό ὅλους τούς ἄλλους στήν κατανόηση τῶν θείων Γραφῶν, τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων, τήν πνευματική διάκριση, τήν τέλεια γνώση τῶν ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ὀρθή ἑρμηνεία τους κατά τόν Ζωναρᾶ, τόν Θεόδωρο Βαλσαμῶνα καί τίς λοιπές ἑρμηνεῖες. Ἡ φήμη γιά τήν διδασκαλία του καί τίς θεάρεστες ὁδηγίες του γιά τόν δρόμο τῆς σωτηρίας εἶχε διαδοθῆ παντοῦ. Ἐγώ ὅταν τόν εἶδα, δόξασα τόν Θεό ἀπό ὅλη μου τήν ψυχή, πού ἀξίωσε ἐμένα τόν ἀνάξιο νά ἀντικρύσω τέτοιον ἄνδρα, τόν ὁποῖο μέ ἀπερίγραπτη χαρά ὑποδέχθηκε ὁ προϊστάμενος μέ ὁλόκληρη τήν ἀδελφότητα, μ’ αὐτούς δέ καί ἐγώ ἔπεσα στά ἅγια πόδια τους καί ἀξιώθηκα νά ἀσπασθῶ τήν ἁγία του δεξιά. Μέ εἶδε καί χάρηκε πολύ.» [8]
 
Φαίνεται ὅτι ὁ Γέροντας Βασίλειος κατάλαβε τήν πνευματική καθαρότητα τοῦ νεαροῦ τότε Παϊσίου καί γι' αὐτόν τόν λόγο τόν προσκάλεσε νά τόν ἀκολουθήση στήν σκήτη Ποϊάνα Μάρουλουϊ καί ἐκεῖ, σύν τῷ χρόνω, νά δεχθῆ τήν ἱερωσύνη. Ὁ Παΐσιος ἔχοντας μέσα του πάρει ἀπόφαση νά μήν ἀναλάβη ποτέ «τέτοιο φοβερό καί τρομερό ἀξίωμα», φοβούμενος ὅτι δέν θά μπορέση μέ τόν καιρό νά ἀρνηθῆ τήν προτροπή τοῦ στάρετς Βασιλείου, δέν τόν ἀκολούθησε καί ἔχασε τήν εὐκαιρία νά γίνη ὑποτακτικός ἑνός «ἄνδρα πλήρους πνευματικῆς διακρίσεως». Ἐπωφελήθηκε ὅμως τῆς παρουσίας τοῦ Γέροντα, στό σύντομο χρονικό διάστημα πού συγκατοίκησαν. Λέει: «Ὅσο καιρό ἦταν ἐκεῖ ὁ Γέροντας ἀξιώθηκα μερικές φορές νά ἀκούσω τούς ψυχωφελεῖς καί γεμάτους πνευματική διάκριση λόγους του, τούς ὁποίους ἔλεγε στούς ἀδελφούς, καί πολύ ὠφελήθηκα ἀπό αὐτούς, κρίνοντας ὅτι ἦταν λόγια ζωῆς αἰώνιας, Ἀφοῦ ἔμεινε ἐκεῖ λίγο καιρό, ἔφυγε στό μοναστήρι του καί, κατά τήν συνήθεια, ὅλοι οἱ ἀδελφοί τόν ξεπροβόδισαν.» [9]
 
Διηγεῖται ὁ ἱερομόναχος Μητροφάνης, βιογράφος τοῦ ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ, τά περί τῆς κουρᾶς τοῦ Παϊσίου ἀπό τόν Γέροντα Βασίλειο: «Ἐκεῖνον τόν καιρό (τό ἔτος 1750), κατά θεία οἰκονομία, προσκαλεσμένος ἀπό κάποιο σπουδαῖο πρόσωπο, ἦρθε ἀπό τή Βλαχία στό Ἅγιον Ὄρος [10], ὁ τρισμακάριστος μνημονευθείς στάρετς μεγαλόσχημος πατήρ Βασίλειος, καί βρῆκε τόν πατέρα μας (δηλαδή τόν Παΐσιο) νά ἡσυχάζει στήν ἔρημο. Παρέμεινε ἐκεῖ μερικές ἡμέρες, διδάσκοντας καί ἐκθέτοντας σ’ αὐτόν τά περί τῶν τριῶν βαθμῶν τοῦ μοναχισμοῦ καί τῶν λοιπῶν χριστιανικῶν μυστηρίων ἀπό τήν Ἁγία Γραφή. Τότε ὁ πατέρας μας παρεκάλεσε μέ δάκρυα τόν τρισμακάριστο στάρετς νά τοῦ φορέσει τόν μανδύα, καί αὐτός τοῦ τόν φόρεσε, μετονομάζοντάς τον ἀπό Πλάτωνα σέ Παΐσιο ἔγινε δέ μαθητής του. Διῆγε δέ τότε τό 28ο ἔτος» [11]. Ὁ δέ στάρετς Βασίλειος τό 58ο.
 
Ὁ ἡγεμών Κωνσταντῖνος Μαυροκορδάτος [12] εἶχε ἀκούσει περί τοῦ Βασιλείου, καθώς «ἡ φήμη γιά τή διδασκαλία του καί τίς θεάρεστες ὁδηγίες του γιά τόν δρόμο τῆς σωτηρίας εἶχε διαδοθεῖ παντοῦ». Ὁ Ἀ. Ταχιάος ἀναφέρει συνάντηση τοῦ στάρετς Βασιλείου μετά τοῦ Μαυροκορδάτου καί τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας Σιλβέστρου, μέ ἀφορμή τό κείμενο τοῦ Βασιλείου «Περί τῆς ἀπηγορευμένης εἰς τούς μοναχούς κρεωφαγίας».
 
Ὁ Γέροντας Βασίλειος ἦταν μύστης καί διδάσκαλος τῆς νοερᾶς προσευχῆς καί λάτρης τῶν νηπτικοασκητικῶν κειμένων. Σώζονται πρόλογοί του στά ἔργα τῶν ἁγίων Γρηγορίου τοῦ Σιναΐτου, Φιλοθέου Σιναΐτου, Ἡσυχίου τοῦ Πρεσβυτέρου [13]. Ἀκόμη εἶναι γνωστό κείμενο τοῦ στάρετς περί τῆς νοερᾶς προσευχῆς, ὑπό τόν τίτλο, «Βιβλίον καλούμενον Ἑρμηνεία Λόγος ὠφέλιμος συντεθειμένος παρά Βασιλείου ἱερομονάχου χρηματίσαντος τῆς ἐν Βλαχία ἱερᾶς μονῆς Πογιάνα Μέρουλουϊ καλουμένης» [14]. Ὁ Ἀ. Ταχιάος μᾶς δίνει τήν πληροφορία ὅτι οἱ ἐκδότες τῆς σλαβονικῆς Φιλοκαλίας εἶχαν σκοπό νά συμπεριλάβουν σέ αὐτήν καί τά κείμενα τοῦ στάρετς Βασιλείου, ὅμως λόγω τῆς σπουδῆς γιά τήν ἔκδοσή της, δέν πρόλαβαν νά τά προσθέσουν. [15]
 
Κείμενά του μεταφρασμένα στά ἑλληνικά ὑπάρχουν στό βιβλίο τοῦ Π. Μπότση «Τό Εἰλητάριο», καθώς καί περίληψη τῆς διδασκαλίας του στό βιβλίο «Νοερά ἄθλησις». Θά παραθέσουμε ἕνα μικρό, ἀλλά χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα ἀπό κείμενό του:
 
«Γιατί ἀγωνιζόμαστε νά προκόψουμε στή νοερά καί ἁγία προσευχή πού, σύμφωνα μέ τόν ὅσιο Ἰσαάκ τό Σύρο, εἶναι προνόμιο τῶν ὀλίγων καί μόνο ἕνας στούς χίλιους μπορεῖ νά φτάσει; Γιά μᾶς πού εἴμαστε ἐμπαθεῖς κι ἀδύναμοι εἶναι ἀρκετό καί μάλιστα ὑπεραρκετό νά δοῦμε τουλάχιστον ἕνα μικρό ἴχνος τῆς νοερᾶς ἡσυχίας, δηλαδή τήν ἐνεργό νοερά προσευχή πού ἀπομακρύνει ἀπό τήν καρδιά τίς παγίδες τοῦ ἐχθροῦ καί τούς πονηρούς λογισμούς. Ἐδῶ πρέπει νά ἑστιάσουν τήν προσοχή τους οἱ ἀρχάριοι κι οἱ ἐμπαθεῖς μοναχοί. Ἔτσι θά μπορέσουν νά φτάσουν στήν πνευματική καί τή θεωρητική προσευχή, ἂν εἶναι θέλημα Θεοῦ. Δέν πρέπει νά μᾶς πιάσει ἀπελπισία ἐπειδή τόσο λίγοι ἔχουν τό προνόμιο νά φτάσουν στή θεωρία, γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀληθινός. Ὅταν ὅμως ἐπιδιώκουμε νά ὁδηγηθοῦμε στήν ἁγία αὐτή προσευχή δέν πρέπει νά εἴμαστε ὀκνηροί. Αὐτό σημαίνει πώς πρέπει μέ τή νοερά προσευχή ν' ἀντιστεκόμαστε καί ν' ἀποκρούουμε τούς πονηρούς λογισμούς. Ἂν ἀκολουθήσουμε τό δρόμο τῶν ἁγίων θ' ἀξιωθοῦμε νά' χουμε καί τόν κλῆρο τους, ἔστω κι ἂν αὐτό δέ γίνει στήν πρόσκαιρη ζωή, ὅπως λέει ὁ ὅσιος Ἰσαάκ καί πολλοί ἄλλοι ἅγιοι.» [16]
 
Πίσω ἀπό τόν μεγάλο ἀναβιωτή καί κοινοβιάρχη τοῦ μοναχισμοῦ τοῦ βορρᾶ ὅσιο Παΐσιο, κρύβεται ἡ ἡσυχαστική φυσιογνωμία τοῦ στάρετς Βασιλείου. Ὁ Παΐσιος, ἂν καί δέν ἔζησε πλησίον τοῦ Βασιλείου ὡς ὑποτακτικός, ἐν τούτοις θεωροῦμε βέβαιο ὅτι ἡ μεγάλη αὐτή μορφή ἐπηρέασε βαθύτατα τόν Ὅσιο στά πρῶτα του ἀσκητικά βήματα, κατά τό τοῦ γεροντικοῦ «ἀρκεῖ μοι μόνον τό βλέπειν σε, πάτερ» [17] καί τοῦ ἔδειξε ποιός εἶναι ὁ πραγματικός μοναχισμός καί ποιός ὁ ἀληθινός μοναχός. Ἡ ζωή τοῦ Ὁσίου στίς σκῆτες τῶν ὀρέων Μπουζάου καί ἡ συναναστροφή του μέ τούς μαθητές τοῦ «κοινοῦ ὅλων διδασκάλου», τόν μύησε στήν ζωή τῆς ἡσυχίας καί τοῦ ἔδωσε τά ἀπαραίτητα ἐφόδια Ὀρθοδοξίας, οὕτως ὥστε νά ἀνοιχθῆ ἀργότερα, ἀπλανῶς, στό πέλαγος τῆς ἡσυχίας καί τῆς ἐρημικῆς ζωῆς.-
 
Π.Δ.
 
___________________________
Ὑποσημειώσεις
 
[1] Ὁ ὅρος στάρετς (ρωσ. стaрец, ρουμ. stareț) ἐπικράτησε ἔντονα μέσα στόν ρωσικό μοναχισμό ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 18ου αἰώνα, σημαίνοντας τόν γέροντα πνευματικό ὁδηγό καί διδάσκαλο τῆς νοερᾶς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ. (εἰς «Ὁ Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι», Ἀ. Ταχιάου, σελ. 157, ὑποσ. 62). Ὁ ἀντίστοιχος ὅρος στόν Αἰγυπτιακό καί Συριακό μοναχισμό εἶναι "Ἀββᾶ". Ὁ ὅρος πέρασε καί στόν λατινόφωνο μοναχισμό ὡς "abbot", ἐξ οὗ καί οἱ μονές τους ὀνομάζονται "ἀββαΐα". Στόν ἑλληνόφωνο μοναχισμό πολλές φορές χρησιμοποιεῖται ὁ ἑλληνοποιημένος ὅρος "ἀββᾶς" ἀντί τοῦ "γέροντας".
[2] Στό ἔργο τοῦ «Patericul Românesc», σελ. 268 -274, Ἔκδοσις Ἱ.Μ.Σιχαστρία.
[3] Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ (1722-1794): Ἡ μεγαλύτερη μορφή τοῦ σλαβονικοῦ καί βλαχικοῦ μοναχισμοῦ τοῦ 18ου αἰῶνος, ἀλλά καί μία ἀπό τίς διαπρεπέστερες ἐν γένει φυσιογνωμίες τοῦ μοναχισμοῦ τοῦ Βορά. Σύγχρονος τῶν ἁγίων Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου καί Μακαρίου Νοταρᾶ, μέ τόν ὁποῖον εἶχε σχέση. Τέλεσε τό ἀντίστοιχο ἔργο τῶν φιλοκαλικῶν πατέρων στόν σλαβικό κόσμο, μεταφράζοντας πατερικά κείμενα ἀπό τήν ἑλληνική στήν σλαβονική. Εἶναι ἕνας νέος "φωτιστής τῶν Σλάβων" καί ἀναβιωτής τοῦ ἡσυχαστικοῦ μοναχισμοῦ. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στίς 15 Νοεμβρίου.
[4] «Αὐτός (ὁ Βασίλειος), ἀφοῦ ἔζησε ἀρκετό χρόνο ἐπίσης στή Ρωσία καί στά ὄρη Μοσένσκι καί σέ ἄλλα ἐρημητήρια μέ μεγάλους ζηλωτές τοῦ μοναχικοῦ βίου, ἦρθε τελικά νά ζήσει στή θεοφύλακτο γῆ τῆς Βλαχίας μαζί μέ τόν μαθητή του, τόν τιμιότατο ἱερομόναχο γέροντα Μιχαήλ.» εἰς «Ὁ Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι», Ἀ. Ἀ. Ταχιάου, University studio press, σελ. 157.
[5] «Αὐτός ἀπό τήν παιδική του ἡλικία ἦταν μαθητής τοῦ τιμιωτάτου γέροντα μεγαλόσχημου ἱερομονάχου πατρός Στεφάνου, ὁ ὁποῖος εἶχε ζήσει πολλά χρόνια στήν ἔρημο, στήν περιοχή τοῦ Τσερνίγοβ. Ὅταν ἀπαγορεύθηκε στή Ρωσία νά ζοῦν οἱ μοναχοί στίς ἐρήμους, τότε μαζί μέ τόν γέροντα στάρετς Βασίλειο, τόν μεγαλόσχημο ἱερομόναχο καί μέ τούς ὑπόλοιπους ζηλωτές ἦλθαν στή χώρα τῆς Οὐγγροβλαχίας, καί ἐγκαταστάθηκαν σέ μιά σκήτη πού λεγόταν Βάλεα Στιόπουλουη, ὅπου καί τελεύτησε τή ζωή του.» ὅ.π., σελ. 173.
[6] «Κατά τή διαμονή μου στή Σπηλαιωτική Λαύρα τοῦ Κιέβου εἶχα πολλή ψυχική ὠφέλεια, διότι εἶδα ἐκεῖ ἀπό τούς ἁγίους πατέρες ἐκείνους τούς μεγάλους ἀσκητές, ἀπό τούς ὁποίους πρῶτος ἦταν ...ὁ μεγαλόσχημος ἱερομόναχος πατήρ Ἰωάννης, ὁ ἐπιλεγόμενος Κμήτα... Αὐτός ζοῦσε ἐπί τρία χρόνια στήν ἔρημο μαζί μέ τόν ἀείμνηστο, μακαρίας λήξης κοινό γέροντα ὅλων μας Βασίλειο, προτοῦ ἀκόμη ὁ τελευταῖος ἔρθει στήν οὐγγροβλαχική χώρα.» ὅ.π., σελ. 132.
[7] Ἡσυχαστική περιοχή στά κεντρικά τῆς ἀθωνικῆς χερσονήσου, πλησίον τῶν Καρεῶν.
[8] εἰς «Ὁ ὅσιος Παΐσιος», Ἀ. Ταχιάου, σελ. 156-157.
[9] εἰς «Ὁ ὅσιος Παΐσιος», Ἀ. Ταχιάου, σελ. 158
[10] Ὁ Ἀ. Ταχιάος ὑποθέτει ὅτι ἡ ἐπίσκεψη αὐτή στόν Ἄθωνα ἔγινε μέ ἀφορμή τήν συγγραφή τοῦ κειμένου τοῦ στάρετς Βασιλείου «Περί τῆς ἀπηγορευμένης εἰς τούς μοναχούς κρεοφαγίας» (βλ. εἰς «Ὁ Παΐσιος Βελιτσκόφσκι καί ἡ Ἀσκητοφιλολογική σχολή του», Ἀ. Ἀ. Ταχιάου, Institute for Balkan Studies, 73, σελ.33-34).
[11] εἰς «Ὁ ὅσιος Παΐσιος», Ἀ. Ταχιάου, σελ. 190, ὑποσημ. 10.
Ὁ Ἀ. Ταχιάος συμπεραίνει ὅτι: «Ἀπό τήν πολύ ἐνδιαφέρουσα αὐτή πληροφορία προκύπτει ὅτι ὁ Παΐσιος δέχθηκε τό μέγα σχῆμα τό 1750». Στό σημεῖο αὐτό ὑπάρχει μιά ἀσάφεια καθώς ἡ φράση, «νά τοῦ φορέσει τόν μανδύα» σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Εὐσταθίου Θεσσαλονίκης μᾶς παραπέμπει στόν μεσαῖο βαθμό τοῦ μοναχικοῦ σχήματος, τόν μανδυώτη, ἤτοι τόν σήμερα καλούμενο μικροσχημο-σταυροφόρο μοναχό. Ὁ δέ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης θεωρεῖ τόν μανδύα τό τελειωτικό ἔνδυμα τοῦ μεγαλοσχήμου. (βλ. εἰς Πηδάλιον, σελ. 262).
Στό νεώτερο ἔργο τοῦ καθηγητῆ Ἀ. Ταχιάου «Ὁ ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι», βλέπουμε ἀναθεώρηση τῆς προηγούμενής του θέσεως, καθώς στό ἔργο του «Ὁ Παΐσιος Βελιτσκόφσκι καί ἡ Ἀσκητοφιλολογική σχολή του» ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Πρό τῆς ἐπανόδου του εἰς τήν Βλαχίαν ὁ Βασίλειος ἔδωσεν εἰς τόν Βελιτσκόφσκι τό μικρόν μοναχικόν σχῆμα, ὀνομάσας αὐτόν κατά τήν κουράν Παΐσιον.» (σελ. 33 ). Ὁ καθηγητής στό νεότερο ἔργο του, ἀναφέρει ρωσική βιβλιογραφία ἐπί τοῦ θέματος, στήν ὁποία ἴσως στηρίζεται ἡ ἀναθεώρησή του. Ἐμεῖς, δυστυχῶς, μή γνωρίζοντες τήν ρωσικήν, δέν ἔχουμε πρόσβαση σέ αὐτήν.
[12] Ὁ Κωνσταντῖνος Μαυροκορδάτος (1711 - 1769) ἦταν Φαναριώτης ἡγεμόνας τῆς Βλαχίας καί τῆς Μολδαβίας. Συνολικά ἀνέλαβε ἕξι φορές τήν ἡγεμονία τῆς Βλαχίας καί τέσσερις φορές αὐτήν τῆς Μολδαβίας.
[13] Σύμφωνα μέ τόν N. Popov, ὁ εἰς τόν ὅσιο Νεῖλο Σόρσκυ ἐπίλογος δέν εἶναι ἔργο τοῦ στάρετς Βασιλείου, ὅπως πολλοί πιστεύουν, ἀλλά τοῦ μαθητοῦ τοῦ ὁσίου Νείλου, Ἰννοκεντίου (βλ. εἰς «Ὁ Παΐσιος Βελιτσκόφσκι καί ἡ Ἀσκητοφιλολογική σχολή του», σελ. 34, ὑποσ. 2).
[14] Τό ἔργο φαίνεται νά ἀντεγράφη ἡ μετεφράσθη, «Ἐν ἔτει σωτηρίω ἀωνγ΄(1853)». Βρίσκεται στόν κώδικα 848 τῆς μονῆς τοῦ Ἁγ. Παντελεήμονος Ἁγίου Ὄρους, φ. 1-54.
[15] «Ὁ Παΐσιος Βελιτσκόφσκι καί ἡ Ἀσκητοφιλολογική σχολή του», Ἀ. Ταχιάου, σελ. 115.
[16] εἰς «Τό εἰλητάριο», Φιλοκαλία τῶν Ρώσων Νηπτικῶν Δ΄, Π. Μπότση, σελ. 147.
[17] εἰς «Ἀποφθέγματα Γερόντων», ΕΠΕ - Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καί Ἀσκητικῶν 1, σελ. 60, ὑπ. 2
 
Ἱερὰ Μητρόπολις Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου.
Εκκλησιαστική Παρέμβαση – Νοεμβρίου 2017-parembasis.gr

Πηγή:
aktines.blogspot.gr

Αθήνα 1920.




Επί 30 χρόνια ο Μπουασονά φωτογράφιζε την Ελλάδα μαζί με τον συνοδοιπόρο του Ντανιέλ Μπο-Μποβί, πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών της Γενεύης. Μας άφησε έτσι πολύτιμες εικόνες από μια Αθήνα που είναι σήμερα άγνωστη σε πολλούς: μια πρωτεύουσα με ποτάμια, χωματόδρομους, νεοκλασικά αρχοντόσπιτα και φτωχικά λασπόσπιτα.

Το έργο του θεωρείται πρωτοποριακό και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα.

Η οικογένειά του καταγόταν από τη νότια Γαλλία, από τη Λιβρώνα, ένα χωριό κοντά στη Μασσαλία. Τότε που στη Γαλλία το κλίμα για τους προτεστάντες είχε γίνει εχθρικό, οι πρόγονοί του - μαζί με πολλές άλλες οικογένειες - αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη Γενεύη της Ελβετίας.

Ελληνικές ρίζες

Η καταγωγή της οικογένειας έκανε τον Φρεντ να πιστεύει πως ήταν απόγονος γενναίων Ελλήνων θαλασσοπόρων που είχαν εγκατασταθεί εκεί, κοντά στις εκβολές του Ροδανού. Ίσως το τελικό σίγμα που έχει στην πραγματικότητα το όνομά του Boissonnas να είναι απομεινάρι και δείγμα ενός Έλληνα χαμένου για την Ελλάδα, που όμως τη στήριξε σε όλη του τη ζωή, με πράξεις κυρίως και όχι μόνο με λόγια.

Ο πατέρας του Φρεντ άσκησε στην αρχή το επάγγελμα του χαράκτη, η αδυναμία του όμως ήταν η φωτογραφία. Αυτή η αγάπη - που την κληρονόμησαν οι γιοι του - ήταν η αιτία που, αργότερα, άνοιξε στούντιο στη Γενεύη.
 
Ο Φρεντ(ερίκ) Μπουασονά γεννήθηκε το 1858. Ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Ανρύ και της Σοφί. Πολύπλευρο ταλέντο ο Φρεντ, κατάφερνε να συνδυάζει τα σπορ - ο αλπινισμός ήταν η μεγάλη του αγάπη - με τις σπουδές - παρακολουθούσε μαθήματα σχεδίου στη Σχολή Καλών Τεχνών - και μουσική - ήταν θαυμάσιος πιανίστας.

Μια καρδιακή κρίση του πατέρα του τον υποχρέωσε, πριν τελειώσει το γυμνάσιο, να αναλάβει για μερικούς μήνες το εργαστήριο. Παρά την απειρία του, κατάφερε να τα βγάλει πέρα. Οι φωτογραφίες του χαρακτηρίζονταν για τη ζωντάνια τους. Το ατελιέ του ήταν διαρκώς γεμάτο. Από το 1896 και μετά, κέρδισε πολλά βραβεία, στη Γενεύη, στο Παρίσι, στη Βέρνη, στη Βιέννη, στο Σικάγο.

Αγάπησε την Ελλάδα

Λίγα χρόνια αργότερα (1902) ο Μπουασονά πήρε ένα τηλεγράφημα από τον Σκωτσέζο Λόρδο Nάπιερ, που του παράγγελνε: «Πηγαίνετε να κάνετε για μένα στον Παρνασσό αυτό που κάνατε στο Λευκό Όρος». Μαζί με το τηλεγράφημα, ο Nάπιερ έστελνε και 1000 λίρες, ποσό που μπορούσε να καλύψει τα έξοδα της αποστολής. Ο Φρεντ, επικαλούμενος φόρτο εργασίας, αρνήθηκε. Επέστρεψε τα χρήματα και πρόσθεσε: «...Εάν σε ένα χρόνο έχετε την ίδια διάθεση...». Ένα χρόνο αργότερα (1903) βρήκε στο γραμματοκιβώτιό του νέο τηλεγράφημα με το ίδιο σύντομο περιεχόμενο. Αυτή τη φορά δέχτηκε την πρόταση.

Κέρκυρα, Παρνασός, Κρήτη

Πρώτος σταθμός του στην Ελλάδα η Κέρκυρα. Θαμπώθηκε από τον πολιτισμό των Ιονίων. Εντυπωσιάστηκε πιο πολύ από τα πασχαλιάτικα έθιμα του νησιού. Έφτασε τελικά στην Αθήνα και από εκεί στον Παρνασσό. Σχεδόν δυο μήνες πήρε η προσπάθεια του Φρεντ να τραβήξει ένα πλάνο αυτού του τιμημένου βουνού, που να τον ικανοποιεί. Τελικά, εγκαταστάθηκε στο Ζεμενό της Αράχοβας, απ' όπου μπορούσε να έχει πανοραμική άποψη του Παρνασσού.
Στο χωριό, που δεν είχε ξαναφανεί φωτογράφος, διοργανώθηκε γιορτή. Ο παπάς του χωριού του παραχώρησε το δωμάτιό του. Ο ίδιος αρκέστηκε στο στάβλο που έβαζε το γάιδαρό του. Όταν ο καιρός δεν επέτρεπε τη φωτογράφηση του Παρνασσού, ο Φρεντ φωτογράφιζε τους χωρικούς στις καθημερινές ασχολίες τους.

Εκανε υπομνήματα την κυβέρνηση

Από το πρώτο κιόλας ταξίδι του στην Ελλάδα, σκέφτηκε να συνδέσει τη δουλειά του με την τουριστική προβολή της χώρας.

Με διαδοχικά υπομνήματά του πρότεινε στην ελληνική κυβέρνηση τη χρηματοδότησή του για τη φωτογράφιση της Ελλάδας, αλλά - και αυτό έδειξε την φιλελληνική του διάθεση – και των περιοχών που επρόκειτο να ενσωματωθούν σ' αυτήν (Κρήτη, Μικρασιατικά Παράλια, Ήπειρος, Μακεδονία). Δηλαδή, έθεσε τις υπηρεσίες του στην προβολή των ελληνικών θέσεων στο Εξωτερικό με τη δύναμη της φωτογραφικής εικόνας.

Τις τελευταίες μέρες της ζωής του τις πέρασε σε ένα μικρό δωμάτιο κοντά στη μικρή του κόρη. Από τα γραπτά των δύο τελευταίων χρόνων της ζωής του, που περιγράφουν αλλόκοτα γεγονότα, φαίνεται ότι ο Φρεντ Μπουασονά έφτασε στα όρια μεταξύ διαυγούς διάνοιας και τρέλας: Πίστευε ότι βρισκόταν σε ένα πορφυρένιο παλάτι, άκουγε παράξενες μουσικές και τραγουδούσε αποσπάσματα από τον Μαγεμένο Αυλό...





















Αυτός είναι ο φωτογράφος Φρεντερίκ Μπουασονά:








Πηγή: stoxos.gr

Είναι λατρεία η προσκύνηση;

Αγιογραφικοί λόγοι, που δείχνουν ότι οι Διαμαρτυρόμενοι, (Ευαγγελικοί, Πεντηκοστιανοί, Καλβινιστές, Λουθηρανιστές και πλήθος άλλων) πλανώνται στο θέμα της προσκύνησης των αγίων Εικόνων.

1. Άλλο "Λατρεία" και άλλο "Προσκύνηση"

Ευθύς εξ' αρχής, πρέπει να διαχωρήσουμε τις δύο αυτές λέξεις.

Η προσκύνηση, δεν είναι πάντοτε λατρεία! Μπορεί να είναι λατρεία, μπορεί όμως να είναι και τιμητική υπόκλιση. Όταν σ' ένα ξενοδοχείο ο πορτιέρης υποκλίνεται στον επισκέπτη, φυσικά δεν τον λατρεύει! Απλά, τον τιμάει με μία τιμητική υπόκλιση. Όταν όμως υποκλίνεται κάποιος στον Θεό, τότε η προσκύνηση αυτή, είναι και λατρευτική επίσης.

Όταν ένας Χριστιανός υποκλινεται μπροστά σε έναν άνθρωπο τού Θεού, δεν τον λατρεύει, αλλά τον τιμά ως άνθρωπο τού Θεού. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν υποκλίνεται μπροστά σε μία εικόνα ενός Αγίου, δεν λατρεύει την εικόνα, αλλά τιμά το εικονιζόμενο πρόσωπο.

Εάν η εικόνα είναι τού Κυρίου Ιησού Χριστού, τότε μόνο το εικονιζόμενο πρόσωπο λατρεύεται. ΄Οχι η εικόνα, αλλά το πρόσωπο.

2. Ποια προσκύνηση απαγορεύει η Αγία Γραφή;

Ας δούμε όμως μερικά χωρία τής Αγίας Γραφής, τα οποία χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι εικονομάχοι, για να μας πείσουν ότι η προσκύνηση είναι λατρεία. Αναφέρονται στις Πράξεις 14/ιδ΄ 11-15. Εκεί, όταν οι όχλοι νόμισαν ότι ο Παύλος και ο Βαρνάβας ήταν οι θεοί Δίας και Ερμής, επεχείρησαν να τους προσφέρουν θυσία, όμως οι δύο Χριστιανοί αρνήθηκαν.

Εδώ, η θυσία που θα προσφερόταν, ήταν λατρευτική, μια και τους εξέλαβαν για θεούς. Δεν πρόκειται περί τιμητικής προσκύνησης, κι έτσι, φυσικό ήταν να αρνηθούν κάτι που αρμόζει μόνο στο Θεό.

Στην Έξοδο 20/κ΄ 4,5, σε μία από τις 10 εντολές, λέει για τα ομοιώματα όσων βρίσκονταν στον ουρανό ή στη γη, ή στη θάλασσα: "μη προσκυνήσεις αυτά μηδέ λατρέψεις αυτά".

Έχουμε λοιπόν να παρατηρήσουμε τα εξής: Κατ' αρχήν, (ακόμα κι αν ήταν ακόμα σε ισχύ οι 10 εντολές), και πάλι μιλάει εδώ για λατρευτική προσκύνηση, και όχι για τιμητική. Αυτό φαίνεται στο Δευτερονόμιο 4/δ΄ 12-19. Εκεί, φαίνεται πως πρόκειται περί ομοιώματος θεού, κι όχι κτισμάτων. Συνεπώς, μιλάει για λατρευτική προσκύνηση, κι αυτήν απαγορεύει. Δεν απαγορεύει την τιμή. Κατά τον ίδιο τρόπο, μιλάει για λατρευτική προσκύνηση όπου αναφέρεται σε ομοίωμα θεών. (π.χ. Ησαϊας 44/μδ΄ 9-20).

Η φράση: "μη προσκυνήσεις αυτά μηδέ λατρέψεις αυτά", είναι Εβραϊσμός. Είναι ένα γλωσσικό ιδίωμα τών Εβραίων, να επαναλαμβάνουν το ίδιο σχεδόν πράγμα, με διαφορετικές λέξεις, που έχουν ελαφρώς διαφορετική σημασία. Εδώ η λέξη "προσκύνηση", συνδυάζεται με τη λέξη "λατρεία", και συνεπώς πρόκειται για λατρευτική προσκύνηση.

Ένας παρόμοιος Εβραϊσμός, υπάρχει και στα γνωστά λόγια τής μητέρας τού Κυρίου, όταν προφήτευε μαζί με την Ελισσάβετ, στο Λουκάς 1/α΄ 46, 47: "Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασεν το πνεύμά μου επί τω Θεώ τω σωτήρί μου". Επίσης, το ίδιο βλέπουμε στην προς Εβραίους επιστολή, 13/ιγ΄ 5: "Δεν θα σ' αφήσω, ούτε θα σ' εγκαταλείψω". Και τα παραδείγματα, είναι πολλά ακόμα.

Τα εδάφια τής που είδαμε λοιπόν, δεν απαγορεύουν την οποιαδήποτε προσκύνηση, αλλά αυτή που γίνεται μαζί με τη λατρεία. Απαγορεύουν τη λατρευτική προσκύνηση.

 http://www.lifo.gr/uploads/image/1088160/martin-luther-und-katharina-von-bora-ab67cd71c0e57938c68d918c763e1989a4afc20c540312a4dfd8fa400fcfb66b.jpg
  
Στις 13 Ιουνίου του 1525 ο πρώην μοναχός Μαρτίνος νυμφεύεται την πρώην μοναχή Αικατερίνα φον Μπόρα και αποκτούν 6 παιδιά. Πίνακας του Λούκας Κράναχ του πρεσβύτερου, του 1529.
Στις 13 Ιουνίου 1525, ο Λούθηρος παντρεύεται την πρώην μοναχή Καταρίνα φον Μπόρα, με την οποία αποκτά έξι παιδιά. Πηγή: www.lifo.gr
Στις 13 Ιουνίου 1525, ο Λούθηρος παντρεύεται την πρώην μοναχή Καταρίνα φον Μπόρα, με την οποία αποκτά έξι παιδιά. Πηγή: www.lifo.gr
Στις 13 Ιουνίου 1525, ο Λούθηρος παντρεύεται την πρώην μοναχή Καταρίνα φον Μπόρα, με την οποία αποκτά έξι παιδιά. Πηγή: www.lifo.gr
Στις 13 Ιουνίου 1525, ο Λούθηρος παντρεύεται την πρώην μοναχή Καταρίνα φον Μπόρα, με την οποία αποκτά έξι παιδιά. Πηγή: www.lifo.gr

3. Ποια προσκύνηση πλασμάτων απαγορεύεται;

"Μα τότε, γιατί αρνήθηκε ο άγγελος να τον προσκυνήσει ο Ιωάννης, στην Αποκάλυψη 19/ιθ΄ 10; " ίσως ρωτήσει κάποιος.

Κατ' αρχήν, πρέπει να πούμε πως ο Ιωάννης, παρά την αντίσταση τού αγγέλου, επεχείρησε και δεύτερη φορά να τον προσκυνήσει, στο 22/κβ΄ 8,9. Και πάλι όμως, ο άγγελος δεν τον άφησε. Αν η προσκύνηση ισοδυναμούσε με λατρεία, άραγε ο απόστολος Ιωάννης, ήθελε να λατρέψει τον άγγελο ασεβώντας προς τον Θεό; Άραγε, οι σημερινοί αρνητές τής προσκύνησης, ξέρουν καλύτερα από τον απόστολο Ιωάννη τι απαγορεύεται και τι επιτρέπεται; Και αν ακόμα υποθέσουμε ότι ο Ιωάννης ήθελε (από άγνοια ίσως) να λατρέψει τον άγγελο, όταν ο άγγελος τον εμπόδισε, γιατί το ξαναέκανε; Τόσο αμετανόητος ειδωλολάτρης ήταν "ο μαθητής εκείνος τον οποίον αγαπούσε ο Κύριος";

Φυσικά, αποκλείεται να μην ήξερε ο απόστολος ότι μόνο ο Θεός λατρεύεται. Συνεπώς, η προσκύνησή του, δεν ήταν λατρευτική, αλλά τιμητική! Και ο άγγελος αρνήθηκε, όχι επειδή ήταν αυτό αμαρτία, αλλά από ταπεινότητα δεν δέχτηκε προσκύνηση από έναν απόστολο. Και ο απόστολος όμως, θεωρούσε πρέπον, παρά τις αντιρρήσεις τού αγγέλου, να επιχειρήσει κατ' επανάληψιν να τον προσκυνήσει, μια και κάτι τέτοιο δεν ήταν αμαρτία.

Αντιθέτως, ο άγγελος που αναφέρεται ως Αρχιστράτηγος τής δυνάμεως τού Κυρίου, δέχτηκε την προσκύνηση τού Ιησού τού Ναυή, όπως αναφέρεται στο Ιησούς τού Ναυή 5/ε΄ 13-15: "Και έπεσεν ο Ιησούς επί την γην, κατά πρόσωπον αυτού, και προσεκύνησε".

Για να μη μείνει όμως οποιαδήποτε αμφιβολία ότι η προσκύνηση τών Αγίων επιτρέπεται τιμητικά, ας δούμε τη γνώμη τού ιδίου τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Βρίσκεται στην Αποκάλυψη 3/γ΄ 7-10. Εκεί, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, μιλάει προς τον "άγγελο" τής Εκκλησίας τής Φιλαδελφείας. Πρόκειται για τον Επίσκοπο τής τοπικής Εκκλησίας, και όχι για ουράνιο άγγελο, όπως φαίνεται από το εδάφιο 10, που τον τοποθετεί μεταξύ τών "κατοικούντων επί τής γης". Εφ' όσον κατοικούσε στη γη ήταν άνθρωπος!

Αφού ο Κύριος τον παινεύει για τα έργα του, τού λέει το εξής σημαντικό: "ιδού διδώ εκ τής συναγωγής τού Σατανά τών λεγόντων εαυτούς Ιουδαίους είναι, και ουκ εισίν αλλά ψεύδονται. Ιδού ποιήσω αυτούς ίνα ήξουσιν και προσκυνήσουσιν ενώπιον τών ποδών σου, και γνώσιν ότι εγώ ηγάπησά σε".

Προσέξτε! ο ίδιος ο Κύριος, δηλώνει ότι θα κάνει ανθρώπους να προσκυνήσουν μπροστά στα πόδια τού Επισκόπου τής Εκκλησίας τής Φιλαδελφείας, επειδή τον αγαπάει. Μήπως ο Κύριος δεν θα το ήξερε αν αυτό ήταν αμαρτία; Μήπως θα τους έκανε να προσκυνήσουν τον Επίσκοπό του ως θεό; Φυσικά όχι, επειδή δήλώνει, πως θα τον προσκυνήσουν, και θα γνωρίσουν ότι ο Κύριος τον αγάπησε. Συνεπώς, θα τον προσκυνούσαν τιμητικά, ως δούλο τού Θεού, και όχι ως θεό.

Αν λοιπόν αυτοί που μας επικρίνουν πιστεύουν ότι γνωρίζουν καλύτερα από τον Κύριο, ας συνεχίσουν να επικρίνουν την τιμητική προσκύνηση που αποδίδουμε στους δούλους τού Θεού.

4. Υπάρχουν νεκροί άγιοι; 

 
"Μα ο Κύριος μιλούσε για ζωντανό άνθρωπό, και όχι για νεκρούς! Εσείς προσκυνάτε εικόνες νεκρών Αγίων!" θα πει κάποιος.

Μήπως όμως αυτός που το λέει προσκυνάει έστω και ζωντανούς; Ή θεωρεί ειδωλολατρεία ακόμα κι αυτό; Εμείς δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ ζωντανών και "νεκρών" Αγίων, επειδή δεν υπάρχουν νεκροί Άγιοι!

Αν υπάρχουν νεκροί Άγιοι, ο Κύριος είπε ψέματα στην αδελφή τού Λαζάρου, ότι "όποιος ζει και πιστεύει σ' εμένα, δεν θα πεθάνει στον αιώνα". (Ιωάννης 11/ια΄ 26). "Επειδή όλοι ζούν στον Θεό", και "δεν είναι ο Θεός νεκρών, αλλά ζώντων". (Λουκάς 20/κ΄ 38). Και ο απόστολος Ιωάννης, δείχνει πως όλοι οι πιστοί, ζουν και παρακολουθούν και προσεύχονται στον ουρανό. (Αποκάλυψις 6/ς΄ 9-11. 18/ιη΄ 20. 19/ιθ΄ 1,4,6. 20/κ΄ 4-6 κλπ).

Το ότι πέθανε το σώμα τους, δε σημαίνει πως και αυτοί είναι νεκροί! "...εάν η επίγειος ημών οικία τού σκήνους καταλυθεί, οικοδομήν εκ Θεού ΕΧΩΜΕΝ (από τώρα που ζούμε στη γη, πόσω μάλλον στους ουρανούς), οικίαν αχειροποίητον αιώνιον εν τοις ουρανοίς. (Β΄ Κορινθίους 5/ε΄ 1-4).

Πράγματι, οι άγιοι ζουν! Και αν τα παραδείγματα τής Αγίας Γραφής που αναφέραμε μιλούν για προσκυνήσεις ζώντων αγίων, πολύ περισσότερο αρμόζει η προσκύνηση σε κεκοιμημένους (όχι πεθαμένους) αγίους. Αυτοί στάθηκαν "πιστοί έως θανάτου", και έλαβαν "τον στέφανο τής ζωής". (Αποκάλυψις 2/β΄ 10). Κι αν λέγονται "κεκοιμημένοι", η λέξη αναφέρεται στο σώμα τους, που κοιμήθηκε ως την ανάστασή του, κι όχι στην ψυχή. Αυτοί σήμερα είναι "βασιλείς και ιερείς τού Κυρίου" (Αποκάλυψις 20/κ΄ 4-6), και τους αρμόζει η ανάλογη τιμή.

Στην Αποκάλυψη 6/ς΄ 9-11, φαίνεται πως οι κεκοιμημένοι (σωματικά) άγιοι, στην πραγματικότητα παρακολουθούν άγρυπνα από τον ουρανό τι συμβαίνει στη γη, και προσεύχονται γι' αυτό. Όσο για το Θεό, εισακούγοντας αυτές τις προσευχές τους, "κρίνει την κρίση τους", ( Αποκάλυψις 18/ιη΄ 20,21), και ενεργεί σύμφωνα με τις προσευχές τους. (Αποκάλυψις 8/η΄ 3-5). Εκεί φαίνεται, πως η φωτιά που ανάβει στο ουράνιο θυσιαστήριο, και τα όσα γίνονται στη γη, είναι αποτέλεσμα αυτών τών προσευχών.

Όλα αυτά, είναι σαφής απόδειξη πως οι άγιοι ζούν και βασιλεύουν με τον Κύριο.

5. Οι προσευχές τών αγίων 

 
"Μα μόνο ο Ιησούς είναι μεσίτης Θεού και ανθρώπων! Πώς προσεύχεστε στους Αγίους;" Θα επιμείνει ίσως κάποιος συνομιλητής μας.

Ας σκεφθεί όμως: Άραγε δεν ζητάμε συχνά τις προσευχές τών αδελφών μας;

Αν και δεχόμαστε πως μόνο ο Ιησούς είναι μεσίτης, πώς ζητάμε από τους ζώντες αδελφούς μας, να προσευχηθούν για εμάς; Δεν είναι αυτή μία σχετική μεσιτεία; Δεν τους ζητάμε να σταθούν απέναντι στο Θεό για χάρη μας;

Και ο απόστολος Παύλος συνήθιζε να ζητάει τις προσευχές τών Χριστιανών. (Α΄ Θεσσαλονικείς 5/ε΄ 25). Αν λοιπόν ζητούμε και δεχόμαστε να σταθούν στην προσευχή μπροστά στο Θεό οι αδελφοί μας που δεν απεδείχθησαν ακόμα πιστοί έως θανάτου, δεν θα ζητήσουμε να προσευχηθούν για εμάς πολύ περισσότερο οι κεκοιμημένοι αδελφοί μας, που απεδείχθησαν Άγιοι μέχρι θανάτου; Δεν ακούει αυτούς ο Κύριος πολύ περισσότερο;

6. Η τιμή τών αγίων λειψάνων.

"Και γιατί τιμάτε τα λείψανά τους;" ίσως πει ο δύσπιστος αναγνώστης.

Επειδή υπήρξαν "ναός τού Θεού", (Α΄ Κορινθίους 3/γ΄ 16), όπως το σώμα κάθε αγίου.

Τα λείψανα αυτά, παραμένουν φορείς τής Χάριτος, όπως υπήρξε το λείψανο τού προφήτη Ελισσαιέ, που όταν κάποιος νεκρός ακούμπησε τα κόκκαλά του, αναστήθηκε! (Β΄ Βασιλέων 13/ιγ΄ 21). Αυτό, συμβαίνει πολύ περισσότερο τώρα στη Νέα Διαθήκη.

Και ας μην αναρωτηθεί κανείς γιατί τιμούμε τα αντικείμενα τών αγίων που έφθασαν ως τις ημέρες μας. Το ίδιο έκαναν οι Χριστιανοί και στον καιρό τών αποστόλων, όταν έφερναν αντικείμενα τών αποστόλων για τη γιατρειά τών αρρώστων, ή χρησιμοποιούσαν ακόμα και τη σκιά τους!!! (Πόσο μάλλον την εικόνα τους). (Πράξεις 5/ε΄ 15. 19/ιθ΄ 11,12). Τόσο τα σώματα τών Αγίων λοιπόν, όσο και τα αντικείμενά τους, είναι φορείς τής Θείας Χάριτος, γι' αυτό τα τιμούμε. (Δεν τα λατρεύουμε όμως).

Τέλος, επισημαίνουμε, ότι ο Θεός σε κάθε εποχή φροντίζει δια θαυματουργικών σημείων και αποκαλύψεων, να μας πληροφορεί ποιούς αγίους επιθυμεί να μας κάνει γνωστούς, ώστε να τους καλούμε σαν βοηθούς στη θλίψη μας και τις δυσκολίες μας. Δεν επιλέγουμε αυθαίρετα το ποιούς θα τιμήσουμε ως αγίους. Η προσευχή μας όμως, απευθύνεται πρώτα στο Θεό, και μετά σ' αυτούς. Κι όπως εμείς ζητούμε τις προσευχές τους, προσευχόμαστε με τη σειρά μας γι' αυτούς, καθώς μας ενώνει ο ίδιος Κύριος και η ίδια Εκκλησία, είτε στον ουρανό βρισκόμαστε, είτε στη γη.

Ν. Μ.
________________________
Πηγές:
 


oodegr.co
pateras.wordpress.com

(Σχόλιο Εγκολπίου: Ας δούμε κάποιους από τους κυρίους πρωταγωνιστές της μεταρρύθμισης, του θρησκευτικού κινήματος που γέννησε τις Διαμαρτυρόμενες εκκλησίες, ως αντίδραση στις παπικές υπερβολές, πλάνες, πορνοκρατίες και λοιπά τραγικά φαινόμενα της παπικής αίρεσης. 

Οι Διαμαρτυρόμενοι απέρριψαν τον Κλήρο, την Παρθενία που εφαρμόζεται στα Μοναχικά Τάγματα, την Αειπαρθενία της Θεοτόκου, την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων και των ιερών λειψάνων καθώς και πολλά άλλα. 

Πρέπει να πούμε ότι ούτε ο Λούθηρος, ούτε ο Καλβίνος φαντάζονταν ποτέ σε ποιά παρακμή θα έφτανε το θρησκευτικό τους κίνημα, εξ αιτίας της υπ' αυτών απορρίψεως τις ιεράς παραδόσεως. Παραδείγματα κάποια είναι τα εξής, οι ακραίες Πεντηκοστιανικές ομάδες, οι οποίες εσχατολογούν ορίζοντας χρόνια και καιρούς εμφανίσεως του αντιχρίστου ενώ ο ίδιος ο Κύριος μας λέει ξεκάθαρα στο Ευαγγέλιο του ότι κανείς δεν γνωρίζει την ώρα που θα έρθει ''κρίναι ζώντας και νεκρούς'', άλλες ομάδες απορρίπτουν την Αγία Τριάδα, άλλες πιστεύουν ότι ο Θεός δεν γνωρίζει τα πάντα, άλλες πιστεύουν ότι ο Θεός κολάζει ανθρώπους επειδή έτσι αποφάσισε! Κάποιοι Ευαγγελικοί νομίζουν ότι όταν ο Κύριος ενηνθρώπισε ήταν απλός ψιλός άνθρωπος και μετά την Ανάληψη του ξαναπήρε την θεότητα του! Πολλές στρεβλωμένες εικόνες του Θεού, πολλοί χριστιανισμοί καμία σχέση έχοντες με τον Χριστό μας! Ας δούμε ποιά είναι τα θρησκευτικά πρότυπα των πολλών Διαμαρτυρομένων στην Πατρίδα μας.

Πρώτος ο Μαρτίνος Λούθηρος...

http://media.pathfinder.gr/cman_img_f/9599229920626488245.jpg 

Καθολικός Ιερομόναχος, ηγέτης της μεταρρύθμισης ο οποίος αφού γλίτωσε την πυρά της παπικής ιεράς εξετάσεως, έδωσε ίσως το ηθικό άλλοθι να εξοντωθούν οι εξεγερμένοι αγρότες από τους ευγενείς.

Πιο συγκεκριμένα, το έτος 1524, καλοκαίρι, στη νότια Γερμανία ξεκινά η αγροτική εξέγερση, στην αρχή ως απλή απεργία, εξαιτίας του ότι σ' ένα ρέμα απαγόρευσαν κάποιοι επιστάτες ευγενών, να ψαρέψουν μερικοί αγρότες. Οι φτωχοί αγρότες ξεσηκώθηκαν, ο ξεσηκωμός έλαβε μεγάλες διαστάσεις και ειρηνικά ζητούσαν να μπορούν να ψαρεύουν και να κυνηγούν όπου θέλουν, επίσης είχαν και άλλα αιτήματα σχετικά με την καλύτερη οικονομική τους διαβίωση. Ήταν καθεστώς να μην έχουν το δικαίωμα, οι φτωχοί και απόκληροι της κοινωνίας, να κυνηγούν και να ψαρεύουν όπου και όποτε θέλουν αλλά μόνο όπου και όποτε τους έδιναν άδεια οι φεουδάρχες μεγαλογαιοκτήμονες.

Όμως ενώ αρχικώς οι αγρότες εμπνευσμένοι από το ριζοσπαστικό κήρυγμα του Λουθήρου ξεκίνησαν για μία πιο καλή ζωή, το κίνημα ξέφυγε από τα ειρηνικά πλαίσια του και κάτω από την επίδραση τινών ακραίων, μεταξύ αυτών και του Θωμά Μάινστερ, άρχισαν οι λεηλασίες και οι φόνοι κάποιων αντιπάλων. Το κίνημα αυτό γνωστό ως ''πόλεμος των αγροτών'' ήταν η μεγαλύτερη εξέγερση πριν την Γαλλική επανάσταση. Παρέσυρε και εργάτες από τα μεγάλα ή και μικρά αστικά κέντρα. Τον Μάρτιο του 1525 το κίνημα εξέδωσε μία διακήρυξη που έμεινε γνωστή ως ''Δώδεκα άρθρα του Μέμινγκεν''. Σε κάποιες πόλεις οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν ζητώντας θρησκευτικές αλλαγές, ενώ άλλες πόλεις ήταν υπό την πολιορκία των πεινασμένων αγροτών. Στο κείμενο αυτό απαιτούσαν οι αγρότες να έχουν το δικαίωμα οι κοινότητες, να δέχονται και να απολύουν τους πάστορες

Ο Λούθηρος ίσως έδωσε το ηθικό δικαίωμα στους ευγενείς, που τον είχαν σώσει άλλωστε από την μεταφορά του και την δίκη του στη Ρώμη, να απαντήσουν βιαίως στον αγροτικό ξεσηκωμό γράφοντας ότι έχουν δικαίωμα να υποστηρίξουν τις περιουσίες τους. Αποτέλεσμα ήταν 120.000 ως 160.000 άνθρωποι να κολυμπήσουν στο αίμα τους, ο αριθμός δεν μπορεί να οριστεί με ακρίβεια, άλλοι μιλούν για 70.000.
 
Τον Μάιο του 1525 αιχμαλωτίστηκε, βασανίστηκε και εκτελέστηκε στο Mühlhausen, ένας από τους κύριους ηγέτες του κινήματος που το οδήγησε στα βίαια μονοπάτια, ο Θωμάς Μάινστερ.

 https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8d/Muntzer_Muhlhausen02.jpg/220px-Muntzer_Muhlhausen02.jpg 

Άγαλμα του Μάινστερ στο Mühlhausen

Ο Λούθηρος συνέχισε την ζωή του, αυτοαποσχηματιζόμενος και κάνοντας έναν γάμο και 6 παιδιά. Το ιστορικό δεδομένο είναι πως ένας θρησκευτικός επαναστάτης είχε εμπλακεί στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, παίζοντας ρόλο στον θάνατο ανθρώπων που παλέψαν για το ψωμί τους. Εξυπακούεται ότι μας βρίσκει κάθετα αντίθετους η βίαιη τροπή που έλαβε η επανάσταση τους.

Δεύτερος πρωταγωνιστής της θρησκευτικής μεταρρύθμισης που προσέδωσε με τις ακραίες του θέσεις τρομοκρατικό κλίμα στον χώρο των Διαμαρτυρομένων της εποχής του ήταν ο Ιωάννης Καλβίνος...


Ο διαμαρτυρόμενος Καθολικός Ιωάννης Καλβίνος, έτερος ηγέτης της μεταρρύθμισης, ήρθε σε ρήξη με την παπική εκκλησία αλλά εφάρμοσε και αυτός θεοκρατία στη Γενεύη με νόμους που προέβλεπαν ακόμη και τον θάνατο.

Το να εκφρασθεί κανείς ανευλαβώς περί του Καλβίνου ή περί του κλήρου ήταν έγκλημα. Μία πρώτη παράβαση των διατάξεων αυτών τιμωρείτο με επίπληξη, περαιτέρω παράβαση με πρόστιμο, εμμονή στην παράβαση, με φυλάκιση ή εξορία.

Η εξώγαμος συνουσία τιμωρείτο με εξορία ή πνιγμό, η μοιχεία, η βλασφημία και η ειδωλολατρία, με θάνατον.

Σε μία εξαιρετική περίπτωση ένα παιδί αποκεφαλίσθηκε διότι κτύπησε τους γονείς του.

Το επιτρεπόμενο χρώμα, η ποσότητα των ενδυμάτων και ο αριθμός των φαγητών τα οποία επιτρεπόντουσαν σε κάθε γεύμα, καθορίζονταν δια νόμου.

Τα κοσμήματα και οι δαντέλες επέσυραν δυσμενείς επικρίσεις. Μία γυναίκα φυλακίσθηκε διότι είχε κτενίσει την κόμη της εις ανήθικο ύψος. Οι θεατρικές παραστάσεις περιορίσθηκαν σε θρησκευτικά δράματα και έπειτα απαγορεύθηκαν και αυτά ακόμη.

Τα παιδιά έπρεπε να βαπτίζονται όχι με ονόματα του καθολικού ημερολογίου, αλλά κατά προτίμηση να λαμβάνουν ονόματα προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης. Ένας ισχυρογνώμων πατέρας φυλακίσθηκε επί τετραήμερο διότι επέμενε να ονομασθεί ο υιός του Κλαύδιος αντί Αβραάμ.

Το κυρίαρχο σημείο στη Θεολογία του Καλβίνου είναι το Δόγμα του Απόλυτου Προορισμού τον οποίο τον καθορίζει ως εξής:

''Ονομάζουμε απόλυτο προορισμό το προαιώνιο σχέδιο του θεού, που μ' αυτό καθόρισε την τύχη του κάθε ανθρώπου. Γιατί δε δημιουργεί όλους τους ανθρώπους κάτω από τις ίδιες συνθήκες, αλλά άλλους τους προορίζει για την αιώνια ζωή και άλλους για την αιώνια καταδίκη. Έτσι, ανάλογα με το σχέδιο του Θεού, τονίζουμε ότι άλλοι άνθρωποι είναι πλασμένοι για τη ζωή και άλλοι για το θάνατο... Αυτούς που ο θεός καλεί στη σωτηρία, τους καλεί από δική του ευσπλαχνία, και όχι επειδή το αξίζουν. Αντίθετα κανείς από αυτούς που προορίζονται για την αιώνια καταδίκη δεν μπορεί να σωθεί. Αυτό το έχει κρίνει η κρυφή και ανεξιχνίαστη δικαιοσύνη του θεού.

Χριστιανική Διδασκαλία, VII: Ο άνθρωπος υπάρχει για τη Δόξα του Θεού. Με τη πτώση του, εξαιτίας του προπατορικού αμαρτήματος, έχασε κάθε ηθική και βουτήχτηκε στα κακά της πτώσης, όπως είναι η ανηθικότητα, η αλαζονεία, η ασέβεια, η εγκληματικότητα και άλλα πολλά. Ο άνθρωπος λοιπόν, καταδικάστηκε στην αιώνια τιμωρία. Ο μόνος τρόπος να γνωρίσει το Λόγο του Θεού είναι η μελέτη της Παλαιάς και της Νέας Διαθήκης, η λεγόμενη Αγία Γραφή στην οποία παρουσιάζονται όλα όσα πρέπει να ξέρει και να κάνει ο άνθρωπος καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Ο Θεός ''προ καταβολής'' του κόσμου αποφάσισε αμετάκλητα ποιοι θα καταδικαστούν στην αιώνια τιμωρία και ποιοι θα σωθούν με τη θεία χάρη του, γι' αυτούς που αποφάσισε να σωθούν – και μόνο γι’ αυτούς- έστειλε στο κόσμο τον Χριστό για να τους σώσει από την αμαρτίας τους και για να πεθάνει για χάρη τους πάνω στο σταυρό. Να ξεπληρώσει δηλαδή την σωτηρία αυτών των ανθρώπων με το δικό του θάνατο.''

Αυτή ήταν η βλάσφημη θεολογία του Καλβίνου για το σωτήριο σχέδιο του Κυρίου για την ανθρωπότητα. Ήταν τόσο μεγάλος θεολόγος για κάποιους οπαδούς του που ακόμη και σήμερα κάποιοι, την άδικη και βλάσφημη θεωρία ότι ο Χριστός δεν σταυρώθηκε για όλους την υποστηρίζουν και νομίζουν ότι είναι χριστιανοί της Βίβλου.

Αν μελετήσει κάποιος με ταπείνωση και προσοχή την περικοπή του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου κ. 3, στ. 14-21 θα δει ότι ο απόστολος και μαθητής του Κυρίου μεταφέρει τα λόγια του Κυρίου Ιησού για ελευθέρα επιλογή του ανθρώπου μεταξύ Χριστού και πονηρών έργων, και όχι για προεπιλεγμένους ανθρώπους που σώζωνται γιατί το επιβάλει ο Θεός ή κολάζονται γιατί έτσι θέλει ο Θεός. Πιο συγκεκριμένα γράφει στο στ. 17, ''Γιατί ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι' αυτού.'' Άρα η σωτηρία αφορά όλον τον κόσμον και όχι κάποιους από τον κόσμο γιατί θα το έλεγε ο Χριστός μας, αντιθέτως διαβάζουμε να μιλά για τον κόσμο και όχι για επιλεγμένα πρόσωπα εκ του κόσμου. Στο εδάφιο της προς Τίτον επιστολής κ. 2, στ. 11 γράφει ο Παύλος στον Τίτο, ''Ο Θεός φανέρωσε την χάρη του για να σώσει ΌΛΟΥΣ τους ανρώπους.'' Τόσο δύσκολο ήταν να καταλάβει ο Καλβίνος την έκφραση ''για να σώσει όλους τους ανθρώπους''; 
 
Αυτά τα αποτελέσματα έχει η ατομική προσπάθεια ερμηνείας της Αγίας Γραφής, χωρίς την βοήθεια των αγίων πατέρων. Οι οποίοι θα πρέπει να χρησιμοποιούνται έντιμα και όχι ό οποιος θέλει να κόβει και να ράβει αποσπάσματα από τα κείμενα τους, διότι τότε αντιμετωπίζουμε το θλιβερό φαινόμενο ο καθείς να έχει την δική του ορθοδοξία στο μυαλό του και όχι την ορθοδοξία των πατέρων, όπως συμβαίνει σήμερα σχεδόν παγκοσμίως εκτός ελαχίστων σπανίων εξαιρέσεων.

Ο Μαρτίνος Λούθηρος έχει απήχηση εν γένει στον χώρο των ευαγγελικών εκκλησιών, ενώ ο Ιωάννης Καλβίνος είναι μέγας θεολόγος για πολλούς του χώρου εκκλησιών των Ελλήνων Ευαγγελικών.

Πηγή:
el.wikipedia.org,  χρησιμοποιήσαμε και άλλη μία πηγή την οποία χάσαμε, αν την εντοπίσει κάποιος παρακαλούμε να μας την στείλει.

Αναζητηση

Αναγνωστες